مسعود نقره کار - خبرنامه گویا
بخش هائی از اپوزیسیون حکومت اسلامی درخارج از کشور، چون دستشان به سنگ و قربانی نمی رسد، از طریق رسانه ها و شبکه های اجتماعی با "واژه" به سنگسار کردن مخالفان خود، که مخالفان حکومت اسلامی هم هستند، مشغول اند.
این جماعت این مفهوم اثبات کرده اند که که سنگ تنها وسیلۀ سنگسار کردن نیست و مخالف و" گناهکار"ی که نظرات فرقه ای و ایدئولوژیک - سیاسی آن ها را نپذیرفته است را می توان با واژه سنگسار کرد. اینان در سنگسار چنان "انقلابی" و قاطع و کینه توزانه عمل می کنند که هراس و نگرانیِ روان جمعی از رفتار و گفتار سنگسارانه را چندین برابر کرده اند.
تصویر هم همان تصویرِ تجربه و دیده شده است: به وقت سنگسار با واژه، جماعتی که برای سنگسار هجوم می آورند با دهان های گشاد و دست های آلوده، فحش وتهمت و افترا و تحریف به سوی قربانی پرتاب می کنند و به جای الله اکبر هم می گویند "مرگ بر خائنِ مادر جنده " و... و بیچار مادر قربانی را هم از سنگسار بی نصیب نمی گذارند، در میان این جماعت زنان سنگسار کننده ای هم هستند که با آلت های تناسلی نرینه، که به عاریت گرفته اند به مانندِ زبان وقلمِ بسیاری از سنگسار کننده ها، قربانی و افراد خانواده اش را "سنگسار" می کنند.
در بی قدرتی و حاشیه نشینی با واژه سنگسار کردن معنایش این است که در اریکۀ قدرت واژه ها به سنگ و شلاق و گلوله و طناب دار بَدَل خواهند شد.
