مقدمه تحریریه: مهدی اصلانی در این یادداشت کوتاه، با تکیه بر تجربه خود به‌عنوان شاهد و زندانی گوهردشت، به سکوت مرگ‌بار میان دو مرحله از اعدام‌های تابستان ۱۳۶۷ می‌پردازد. او این فاصله را با دیدار اعضای «هیئت مرگ» با آیت‌الله منتظری و آغاز اعدام زندانیان چپ مرتبط می‌داند

***

و هنوز از پشت یخ‌دیوارهای زندان صدای تیزکردن چاقو می‌آید...

از جای‌گاه یک شاهد گوهردشتی و بند هشتی شهادت می‌دهم.

از هفته‌ی آخر مرداد تا هفته‌ی اول شهریور حدود دو هفته سکوتی مرگ‌بار در گوهردشت برقرار شد.
بعدتر و زان‌پس که مرگ نصیب بردیم از خود می‌پرسیدیم:

چرا بلافاصله بعد از مردادکُشی و مُجاهدکشی سراغ چپ‌های زندانی در تهران نرفتند؟

و پرسش‌هایی دیگر که در حوزه‌ی حدس و گمانه باقی است!

این همان فاصله‌ای است که ریاست هیئت مرگ، نیری در دیدار هیئتِ مرگ با آیت‌الله منتظری در ۲۳ مرداد در قم می‌گوید: تعدادی دیگر را جدا کرده‌ایم كلک اين‌ها را هم بكنيم بعد هرچه شما فرمودید!

و پرونده‌ی همه‌کشی‌ی تابستان ۶۷ هنوز پوشه‌ای است ناگشوده