أدر کأسا و ناولها ألا یا أیها الساقی أنا المسموم ما عندی بتریاقٍ ولا راقٍ

بیت مشهور حافظ بدین شرح است:

الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها"

و جای شگفتی نبود و نیست که جانشین خمینی، علی خامنه ای، مشتاق دود و دَم هم شعر می ساخت وشب های شعر برپا می کرد و تار هم می نواخت، شاعر و عارف و اهلِ موسیقی ای از جنسِ جنایت.

البته تاریخ ما رهبران سیاسی هنرمند، بویژه از جنسِ دیکتاتورها، مستبدان و دگراندیش کُشان کم نداشته و ندارد، موجوداتی که شعر سروده اند، متن و داستان نوشته اند، اهل موسیقی و تئاتر و نقاشی و خوشنویسی بوده اند و در آثارشان به فراوانی از یار و عشق و انسان گفته اند اما در عالم سیاست به سادگی و سهولت نوشیدنِ جرعه ای آب آدم کشته اند و فرمان ویران کردن و کشتارجمعی صادر کرده اند. اگر نخواهیم راه دور برویم سلطان محمود غزنوی را داریم که هم شعر می سرود و هم دست کم 400 شاعر در دربارش مشغول به خدمت و کار و ارضای حس شاعرانگی سلطان بودند، شاه اسماعیل صفوی را داریم شاعری که دست به کشتن اش خوب بود اما نه به آن اندازه که شاعر تبعید و آواره کرد و یا فتحعلی شاه شاعر و شاعرنواز را داریم، که مشابه اش در میان قَجرها کم نبود:" فتحعلیشاه در عیش و نوش و زن پرستی پیش از حد افراط می‌کرد. او شعر نیز می‌سرود و چنین معلوم می‌شود که در شاعری نیز مانند عشقبازی افراط می‌کرد، زیرا بیش ازسایر شاهان شاعر از خود آثاری به جای گذاشته‌است. برخی از فرزندان فتحعلیشاه در شاعری استادی زبردست بودند."

این لیست کوتاهی است از نام ِچند رهبر سیاسی، دیکتاتور یا مستبد و جنگ افروز، نه چسب به ادبیات و هنر، که اهل ادب وهنر هم می نمودند.

اگراز ژولیوس سزار سیاستمدار و نویسنده و "نرون" بازیگرو چنگ نواز و آواز خوان و میجیِ ژاپنی نویسنده و... بگذریم، نوشته اند در امریکای لاتین خوان منوئل د روساس آرژانتینی و آنتونیو لوپز دسانتا آنای مکزیکی، شاعر و نویسنده بودند.

گُل های سرسبدِ این مجموعه که ازعمر مُردگانی شان چندان نمی گذرد این موجودات بودند: آدلف هیتلرِ نقاش، بنیتوموسولینیِ شاعر و عارف، یوزف گوبلزِ داستان نویس، ژزف استالینِ نویسنده و منتقد ادبی، فرانسیسکو فرانکوِ نقاش و نویسنده، کیم ایل سونگِ شاعر، رادوان کاراجیج صربستانیِ شاعر و... و البته هستند به وفور کسانی که بعداز کشتار و ویرانگری ها هنرمند ترشده اند، مثل جرج دبلیو بوش که نقاش ترشده، چارلزسوم پادشاه بریتانیا و ولادیمیر پوتینِِ که نقاشی ها خلق کرده و می کنند.

طرف های خودمان هم فت و فراوان بوده اند، از قدیمی ها برای نمونه سلطان سلیم عثمانی را داریم با دیوانی پُربرگ، و صدام حسینِ شاعر و نویسنده، معمر قذافیِِ نویسنده و داستان نویس، صفر مراد نیازف ترکمنستانی نویسنده، بن لادنِ شاعر و...

و خلاصه کنم، با دیدن این نام ها و دیگرانی که کم نیستند، به خودم گفتم: اگر ادبیات و هنر از شّرِ نزدیک شدن به سیاست بازها و سیاست بازی های سنگدلانه و فاقد کرامت انسانی فاصله نگیرند جذام سیاست بازان خوره هستی عاشقانه و انسانی آن ها خواهد شد.