بدون شک گزافه‌گویی خواهد بود اگر بگویم عبدالسید (Abdul El-Sayed) آینده حزب دموکرات آمریکا را در دستان خود دارد؛ اما کاملاً هم نادرست نیست. او که یک پزشک و متخصص بهداشت عمومی است، نامزد حزب دموکرات برای یکی از دو کرسی سنای آمریکا در میشیگان است. او مظهر پیشرفت چپ‌گرایان در حزب دموکرات، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر، است. نتیجه رأی‌گیری در این ایالت آزمونی خواهد بود و پاسخی به یک سؤال کلیدی:

آیا حزبی که میانه‌رو به شمار می‌آید، با تکیه بر جناح چپ خود توانسته است تقویت شود یا نه؟

عبدالسید، که در دیترویت از والدینی با اصالت مصری متولد شده است، توسط بخش کوچکی از رأی‌دهندگان حزب دموکرات که در انتخابات مقدماتی شرکت می‌کنند، انتخاب شد. او نامزد میانه‌روی حزب در مجلس نمایندگان را شکست داد. همان‌گونه که در نیویورک، با انتخاب زهران ممدانی به‌عنوان شهردار در نوامبر ۲۰۲۵، و در کلرادو، مینه‌سوتا و جاهای دیگر، جناح چپ در حال قدرت گرفتن است.

میشیگان ایالتی است که تاکنون بین جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها، دو بار به جمهوری‌خواهان و دو بار به دموکرات‌ها رأی داده است؛ اما بیش از یک نسل است که به‌طور مداوم دموکرات‌ها را به سنا فرستاده است. شکست السید ضربه‌ای به حزب دموکرات خواهد بود و بیش از آن، به ظهور [به‌اصطلاح] مترقیان در خانواده دموکرات‌ها.

اما آنچه اکنون شاهد آن هستیم و در حزب دموکرات خود را نشان داده است، بیشتر در چارچوب سوسیال‌دموکراسی اروپایی می‌تواند جایگاهی داشته باشد و از نظر ساختاری نمی‌تواند با حزب دموکرات آمریکا سازگار باشد. برای نمونه، السید از مراقبت‌های بهداشت جهانی، بخشش بخشی از بدهی‌های دانشجویان، اصلاحات مالی کمپین‌ها، تنظیم مقررات وال‌استریت و مبارزه با انحصارات ــ به‌ویژه در فناوری پیشرفته ــ پشتیبانی می‌کند. از همه مهم‌تر، چپ‌ها می‌خواهند سیستم مالیاتی را تغییر دهند که تا حد زیادی مسئول سطوح بی‌سابقه‌ای از نابرابری است.

این تغییر سیاسی، که هنوز در مرحله آزمایشی است، از توجه دونالد ترامپ دور نمانده است. رئیس‌جمهور حزب جمهوری‌خواه آن را به‌عنوان یک موضوع انتخاباتی برای سوم نوامبر امسال قرار داده است: حزب دموکرات در حال کمونیست شدن است!

طوفانی از اختلافات داخلی و خودکاوی در میان دموکرات‌ها در جریان است. میانه‌روها و چپ‌ها در حال بحث هستند. میانه‌روها می‌ترسند که چرخش خیلی تند به چپ، بخش بزرگی از رأی‌دهندگان ــ طبقه متوسط حومه‌نشین ــ را تحت تأثیر قرار ندهد.

اِی. جی. دیون (E. J. Dionne) [روزنامه‌نگار و مفسر سیاسی آمریکایی، عضو ارشد مطالعات حکومت‌داری، استاد مبانی دموکراسی و فرهنگ در دانشگاه جورج‌تاون و سرمقاله‌نویس نیویورک تایمز]، در اواسط ماه اوت توضیح می‌دهد که آنها حملات خود را بر نیاز فوری به پایان دادن به دوره ترامپ متمرکز کرده‌اند.

ترقی‌خواهان، در مقابل، می‌گویند که این نوع کمپین ــ که بر ارزش‌ها، دموکراسی و خطرناک بودن ترامپ متمرکز است ــ کافی نیست. این همان لحن مبارزه و نبردهایی بود که هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶ و کامالا هریس در سال ۲۰۲۴ با آن جنگیدند و شکست خوردند.

ناامیدی عمیق

دیون، یکی از پیشکسوتان روزنامه‌نگاری سیاسی در ایالات متحده، ادامه می‌دهد که صرف تأکید بر بازگشت به وضعیت پیش از ترامپ، آرای مردمی را که میلیاردر اهل مارالاگو در فلوریدا به جیب زده است، برای حزب دموکرات به دست نخواهد آورد.

ما پیش از هر چیز باید پیروزی ترامپ را آن‌طور که هست ببینیم: نشانه‌ای از یک بحران عمیق اقتصادی و اجتماعی که نشانگر ناامیدی بخشی از رأی‌دهندگان است؛ رأی‌دهندگانی که در یکی از ثروتمندترین و پویاترین کشورهای جهان، اغلب برای تأمین مسکن، مراقبت‌های بهداشتی و تحصیلات دانشگاهی فرزندان خود تلاش می‌کنند.

آقای السید می‌گوید: «ما کم‌کم داریم متوجه می‌شویم که دونالد ترامپ یک انحراف نیست؛ او نشان‌دهنده سرخوردگی عمیقی در میان رأی‌دهندگان است؛ سرخوردگی‌ای که دموکرات‌ها هرگز واقعاً به آن نپرداخته‌اند.»

اِی. جی. دیون [روزنامه‌نگار آمریکایی]، که به‌ندرت اشتباه کرده است، معتقد است آنچه اکنون برای بسیاری از آمریکایی‌ها در دستور کار قرار دارد، وضعیت سیاسی و اجتماعی‌ای است که برای جناح مترقی «جریان اصلی» قلمداد می‌شود. درعین‌حال، باید گفت که نظر عمومی به‌سوی جناح چپ تغییر کرده است.

استراتژی پیروزی برای دموکرات‌ها چیست؟ جناح چپ حزب در حال کسب پیروزی‌هایی است که در آنها پلتفرم خود را از مزخرفات «وُک» (Wokisme) ــ نظریه جنسیت، بازنویسی تاریخ کشور و وسواس هویتی، که به‌طور قابل‌توجهی در پیروزی دونالد ترامپ نقش داشت ــ جدا کرده است.

اساساً «چپ فرهنگی» بازنده رأی است و این «چپ روزمره» است که راه بازگشت آنها به صحنه است.

در انتخابات مقدماتی ویسکانسین، فرانچسکا هونگ، پرچم‌دار جناح مترقی، در نظرسنجی‌ها در برابر رقیب میانه‌روی خود پیشتاز بود؛ اما این وضعیت تا زمانی دوام آورد که یکی از توییت‌های او افشا شد. او در آن توییت پیشنهاد لغو روز شکرگزاری را داده بود؛ این تعطیلات «استعماری» که آمریکایی‌ها، وفادار به سنتی که به ورود نخستین اروپایی‌ها بازمی‌گردد، هدیه خدا، یعنی کشف سرزمین غنی، زیبا و حاصل‌خیز آمریکا، می‌دانند. فرانچسکا هونگ شکست خورد.

اما [جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل] چه جایگاهی در بحث میان دموکرات‌ها دارد؟ محکومیت جنگ در ایران به اتفاق آراست؛ اما اسرائیل و نحوه بحث درباره آن، تفرقه‌انگیز است. در سراسر طیف سیاسی، محبوبیت دولت یهود در ایالات متحده تفرقه‌انگیز است.

اما آیا عبدالسید، وقتی اسرائیل را «دولت یاغی» می‌نامد، زیاده‌روی می‌کند؟ آیا جناح چپ، وقتی پیشنهاد قطع کمک‌های واشنگتن به اسرائیل را می‌دهد، گزافه‌گویی می‌کند؟ سرنوشت آقای السید نشانگر حال‌وهوای آمریکایی‌ها خواهد بود.

نوشته‌های داخل [ ] از مترجم است.

https://www.lemonde.fr/signataires/alain-frachon/sQJE