 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
خبرگزاری دانشجويان ايران - تهران
سرويس: سياسی
«حسن يوسفی اشکوری» گفت: برخی اديانی که بايد عامل رهايی بشر باشند با گذشت زمان و تغييرهای نادرست، موجبات اسارت را فراهم میکنند، اما اسلام در طول تاريخ نشان داده با تمام اديان فرق میکند و اين امر دليل جذب مردم به اين دين الهی است.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، اين فعال سياسی که در مراسم دومين شب از شبهای قدر که از سوی ادوار تحکيم وحدت و دفتر تحکيم وحدت (طيف علامه) در حسينيهی ارشاد برگزار شد، سخن میگفت با طرح اين سوال که چرا ايرانيان از همان آغاز گرايش به اسلام، گرايش ويژهای به اهل بيت علی (ع) و آل علی (ع) داشتند، اظهار داشت: شايد برخی در اين مسأله مناقشه کنند، چون ايران از دوران صفويه شيعه شده است، ولی کسی نمیتواند منکر شود که گرايش به شيعه در ميان ايرانيان وجود داشته است.
وی، با بيان اين که در طول تاريخ ايرانيان گرايش خاصی به علی (ع) داشتهاند، تصريح کرد: اگر تنها وجود اسلام يا صحابه موجب پذيرش اسلام ايرانيان شده باشد، گرايش به شيعه نمیتواند چندان مدنظر قرار گيرد، چون در آن دوره صحابهی نامدارتر مانند خليفهی اول و دوم که نفوذ عميقی در جهان اسلام داشتند از جايگاه ويژهای برخوردار بودند و حضرت علی (ع) در آن دوره تنها به عنوان خليفه چهارم مطرح بود، البته مسألهی عرب و عجم نيز مطرح نيست، چون علی (ع) هيچ ارتباط تاريخی با ايرانيان ندارد.
يوسفی اشکوری، با تأکيد بر اين که شعارها و آموزههای اسلامی قلوب مردم را جذب میکرد، ابراز عقيده کرد: البته در آن ابتدا مردم آگاهی چندانی از اين شعارها نداشتند و در ابتدای اسلام تنها اين دين در شبه جزيره عربستان گسترده شد، ولی يکی از دلايل گرايش ايرانيان به دين اسلام میتواند ساده بودن اين دين در مقايسه با دين زرتشت باشد. دين زرتشت به ويژه پس از ساسانيان، دچار بسط شريعت شد و بسيار دست و پا گير بود.
وی با بيان اين که شعارهای سياسی، اخلاقی و اجتماعی دين اسلام موجب گرايش مردم جهان به اين دين شده است، ادامه داد: اگر در آن دوره اسلام با شعارهای خود وارد ايران نشده بود ايران مابين مسيحيت و دين بودا تقسيم میشد، چون در آن دوره نيز دين زرتشت بسيار ضعيف شده بود و هر لحظه امکان داشت تا مردم ايران به يک دين ديگر گرايش پيدا کنند و اين دين اسلام بود که توانست با شعارهای جذاب خود مردم ايران را به سوی خود جذب کند.
يوسفی اشکوری با اشاره به اين که البته سربازان مسلمان تنها برای گسترش اسلام به ايران نيامده بودند، تصريح کرد: شايد تودههای مسلمانان به دنبال گسترش اسلام بودند ولی برخی سرداران اسلام از همان ابتدا مسألهی غنايم ايران را مطرح میکردند و حتی در برخی مواقع به غارت ايران نيز پرداختند. پس از فتح ايران از همان ابتدا اعراب بنای ظلم و ستم بر ايرانيان را گذاشتند و اينگونه نبود که آنها فقط به دنبال آزادی و عدالت باشند ، ولی در همين ميان رفتار علی (ع) بسيار متفاوت بود.
وی افزود: بحث ما بحث اسلام نيست. ما میخواهيم بگوييم عدهای به اسم اسلام چه کارهايی کردند، عدهای از همان ابتدا به نام اسلام جنايتهای بسياری انجام دادند. از همان روز نخست رفتار تبعيضآميز با ايرانيان پيش گرفته شد و ايرانيان را موالی خواندند و ايرانيان با آن فرهنگ و سابقه زيردست عربها قرار گرفته بودند. خليفه دوم اعلام کرد که غيرعرب حق ورود به مدينه ندارد، چون اين يک سرزمين پاک است و غيرعرب نبايد در اين سرزمين قدم بگذارد. سوال اينجاست که اين مسأله را با کدام قرآن و اسلام میتوان خواند؟
يوسفی اشکوری، رفتارهای ضدايرانی امويان را ادامهی همين رفتار دانست و اظهار داشت: البته در دوران اميرالمؤمنين(ع) ايشان مرکز خلافت را از مدينه به کوفه بردند و علی (ع) در آن دوره با ايرانيان بسيار خوشرفتار بود. در زمانی که علی وارد ايرانشهر میشود پيوند ايران با تشيع آغاز میشود. مردم ايران در آن زمان ديدند که اين خليفه از جنسی ديگر و رفتارش با ديگران متفاوت است.
اين فعال سياسی، يکی از دلايل مخالفت بزرگان عرب را با علی (ع) خوشرفتاری ايشان با ايرانيان دانست و تصريح کرد: علی نژادپرست نبود بلکه به دنبال اجرای عدالت میگشت و همين مسأله موجب شده بود تا بزرگان عرب اعتراض کنند که علی کاری کرده است که ايرانيان بر ما مسلط شدهاند.
وی، با تأکيد بر اينکه همواره حرکت مسلمانان ايران با نام علی(ع) و حسين(ع) همراه بوده، اظهار داشت: حرکت مسلمانان بر اساس عدالت بوده است، به همين جهت هرگاه حرکتی صورت گرفته نام علی و حسين نيز مطرح بوده است.
يوسفی اشکوری، عدالت را عامل جذب مردم در انقلاب سال ۵۷ دانست و تصريح کرد: ۲۷ سال پيش انقلابی با نام عدل برگزار شد ولی در طول اين ۲۷ سال در جامعهی ما از من و شما گرفته تا صاحبان قدرت تا چه اندازه توانستهاند به شيوه و منش علی(ع) و شعارهای او عمل کنند؟
