گزارشگران بدون مرز: مقامات مسئول ايران مسئول مرگ سيامک پورزند هستند

گزارش‌گران بدون مرز تاثر و تاسف خود را از مرگ سيامک پورزند روزنامه‌نگار پرسابقه و چهره‌ی فرهنگی ايران اعلام می‌کند.

پس از ده سال زندان و حصرخانگی، ممنوع خروج بودن از کشور و جدايی از فرزندان و همسرش، سيامک پورزند در تاريخ ٩ ارديبهشت ١٣٩٠ به زندگش‌اش پايان داد. ما مقامات جمهوری اسلامی ايران را مسئول مرگ و اقدام تاسف‌بار سيامک پورزند می‌دانيم. عليرغم درخواست‌های مکرر خانواده و سازمان‌های مدافع حقوق بشر و از جمله گزارش‌گران بدون مرز از همه‌ی مقامات وقت و کنونی جمهوری اسلامی ايران، روسای جمهور محمد خاتمی و محمود احمدی نژاد، مسوولان دستگاه قضايی آيت‌الله محمود هاشمی شاهرودی و صادق لاريجانی، اين مقامات هيچگونه مساعدتی برای تغيير شرايط و کمک به وضعيت وی انجام ندادند. مرگ سيامک پورزند نشان داد که نظام جمهوری اسلامی ايران از بی‌رحم‌ترين حکومت ها جهان نسبت به روزنامه‌نگاران است.

گزارش‌گران بدون مرز مراتب تسليت و همدردی خود را با خانواده پورزند، دختران و همسرش، وکيل سرشناس مهرانگيز کار اعلام می‌کند.

سيامک پورزند فعاليت‌های مطبوعاتی خود را در در سال ١٣٣١ با همکاری با روزنامه باختر امروز آغاز کرد. درسال‌های پيش از انقلاب با بسياری از نشريات وزين فرهنگی از جمله پيک سينما، سپيد وسياه و فردوسی همکاری داشت. پس از انقلاب و تسخير قدرت از سوی اسلام گرايان از موسسه کيهان اخراج شد و عليرغم تضيقات و فشارهای حذفی سيامک پورزند به همکاری با نشريات خصوصی پرداخت. چند سال بعد مسئوليت مجتمع فرهنگی هنری تهران را بر عهده گرفت، در پی به قدرت رسيدن رئيس جمهور اصلاح‌طلب محمد خاتمی و آغاز انتشار روزنامه‌های اصلح‌طلب وی با بسياری از اين روزنامه‌های همکاری کرد.

سيامک پورزند در ١٠ آبان ماه ١٣٨٠ ، توسط نيروهای امنيتی به هنگام ترک منزل خواهرش ربوده شده بود، به مدت چهارماه، محل بازداشت وی مخفی نگاه داشته شد. سيامک پورزند در همه مدت بازداشت خود از حق مشورت با وکيل و درمان پزشکی محروم بود. ماه‌های متمادی در سلول انفرادی بسر برد، شکنجه و فشارهای جسمی و روحی شديدی را متحمل شد. وی مجبور شد تا در مصاحبه تلويزيونی و جلسات دادگاه همه اتهامات عليه خود را بپذيرد.

١٣ ارديبهشت ١٣٨١ يک دادگاه « ويژه » سيامک پورزند را به اتهام « اقدام بر عليه امنيت کشور و ارتباط با سلطنت طلبان و ضد انقلاب در خارج از کشور» به يازده سال زندان محکوم کرد. اين حکم از سوی دادگاه تجديد نظر در تاريخ ١٦ تيرماه تائيد شد. مهرانگيز کار در همان زمان با انتشار نامه‌ای سرگشاده اعلام کرده بود که همسرش در سلول‌های انفرادی زندان اوين نگاهداری می‌شود و نسبت به وضعيت او هشدار داده بود. پزشکان بيمارستان امام خمينی تهران نيز تائيد کرده بودند که وی " از تغييرات شديد و پيشرفته در ديسکهای ستون فقرات بويژه در ناحيه گردن که بطور دائم باعث ايجاد درد در گردن و کمر ميشود رنج می‌برد. با اين حال پس از مدتی " مرخصی" دوباره به زندان بازگردانده شد. در فروردين ۱٣٨٣ سيامک پورزند، در زندان دچار حمله‌ی قلبی شد و به مدت ٣٦ ساعت در حالت اغما بسر برد، دوشنبه ٣١ فروردين و در پی حمله قلبی ديگری با پاهای زنجير شده به تخت در بيمارستان مدرس بستری شد .

سيامک پورزند سال‌های آخر زندگی خود را ميان زندان، حصرخانگی و بيمارستان گذراند. و همچنان از سوی بازجويان وزارت اطلاعات حضوری يا تلفنی تهديد می‌شد. او يکی از شاهدان بی‌شمار جناياتی بود که مسوولان امنيتی – قضايی در زندان‌های جمهوری اسلامی مرتکب می‌شوند و به همين دليل نمی‌خواستند که از کشور خارج شود.

در اسفند ماه ١٣٨٢ سيامک پورزند در يکی از تماس‌های تلفنی با دخترش به وی گفته بود که « مرا به حساب مردن بگذاريد.»

بسياری از روزنامه‌نگاران ايران که هم‌اکنون در زندان و يا با سپردن وثيقه های سنگين در " آزادی موقت" بسر می‌برند، شديدا بيمار و از حق درمان محروم شده‌اند گزارش‌گران بدون مرز خواهان اعزام فوری گزارشگر ویِژه سازمان ملل به ايران است. قعطنامه تعيين گزارش‌گر ويژه‌ برای بررسی و گزارش از وضعيت حقوق بشر در ايران در تاريخ ٢٤ مارس از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل به تصويب رسيده است.