برای سیمین عزیزم که غزل فارسی از او سربلند است ! م.سحر

کدام عشق ؟ چه میگوئی!که در کشاکش هشتادم
نفس زنان و عرق ریزان به پله پله اعدادم
سیمین بهبهانی

عزیز خوش سخنم سیمین که در کشاکشِ هشتادی
خوشا دلی که جوان داری، چنین که سروی و آزادی

ترا که قدر سخن دانی، چگونه قدر سخن دانم؟
مرا که آلهه ی شعری ، مرا که دانش استادی؟

زبانِ بسته ما بودی در این سیاهی دهشت بار
بهارگونه گل آوردی ، که سرو گونه دراستادی !

به هر غزل که سرودستی ، سکو ت یخ زده بشکستی
شکستهء دلِ ما بستی ، چنین که داد سخن دادی !

دلیری زن ایران را ، شکوهمند نمادی تو
چنین چگونه جوانمردی؟ زنی چگونه چنین رادی؟

ندیدم از سخنِ مردی ، چنین صلابتِ پر دردی
خود از کجاست رهآوردی ، که نوشوار به ما دادی؟

تو مام شعر منی سیمین ، خوشا زنان که زنی سیمین
ارادهء سخنی سیمین ! به رغم ظلمت و بیدادی

بخوان که بام تو رنگین ست ، رهت ستارهء پروین ست
به جان دوست کلام این است ، زدوست هدیه به آ زادی

تراهماره سلامت باد ، که دردمندی ی انسانیت
هماره درطلب نیکی ست ، هماره در طلب ِ شادی

بمان که راوی دستانت ، پرندگان فضا باشند
چنین که نغمهء جانبخشی ، چنین که لرزهء فریادی

13/3/2013
م.سحر / پاریس