احمد وحدت خواه - ویژه خبرنامه گویا
در میان روحانیون ایران، به ویژه رده های جوانتر این قشِر بی ثمر، معروف است که هرگاه آیت اللهی که آنها مرجعیتش را قبول و دنبال می کنند جهان فانی را ترک می کند، آنها یتیم می شوند.
آیت الله خمینی اگرچه مرجع تقلید همه نیروهای دینی و لنینی شرکت کننده در فاجعه انقلاب اسلامی نبود، اما از منظر نقش کاریزماتیک خود در میان آنها با مرگش بسیاری را یتیم کرد.
در بیانیه ای که ظاهرا از قول مسعود رجوی رهبر پنهان شده مجاهدین خلق پس از جنگ دوازده روزه میان اسراییل و آمریکا با سران نظامی و امنیتی رژیم منتشر شد، او ضمن دفاع از مواضع میرحسین موسوی، شاهزاده رضا پهلوی را «بچه شاه» خطاب کرده بود که از نگاه او می بایست از صحنه مبارزه برای آزادی ایران حذف شود.
صرفنظر از لحن ادبیات تحقیرانه مورد نظر مسعود رجوی در توصیف رضا پهلوی، در حالیکه در هر فرهنگی بچه هر انسانی ارزشمندترین موهبت زندگی به حساب می آید، تلاش مذبوحانه برای بی ارزش نشان دادن شاهزاده به خاطر اختلاف سیاسی چیزی جز سقوط اخلاقی رجوی و سازمان او بیش نیست.
کما آنکه یتیم بودن در مفهوم نداشتن پدر و مادر هم عیب یا گناه نیست و چه بسا آنها نیازمند مهر و مراقبت بیشتری در هر اجتماع پیشرفته هستند.
البته امروز این سازمان مجاهدین خلق تنها نیست که با هر ترفند سیاسی و تبلیغاتی مسمومی که به اعتبار هزاران جانباخته سازمان خودش در مبارزه با رژیم تبهکار جمهوری اسلامی کمر به مخالفت با شاهزاده رضا پهلوی و هواداران او بسته است. همه یتیم های خمینی که به پنجاه و هفتی معروف هستند در این کارزار سخیف و ضد ملی حضور دارند.
آنها، و به درستی، حضور فعال رضا پهلوی در این برهه تاریخی کشور و محبوبیت او در میان میلیونها ایرانی داخل و خارج ایران را مترادف با برخاستن روح شاه فقید از مزار خود و بازخواست او از خودشان برای توجیه اشتباه هولناکی که در حمایت از «انقلاب اسلامی» کردند می بینند. و چون شهامت اخلاقی قبول آن را ندارند برای آرامش تصنعی وجدان خود بر فرزند او می تازند.
۴۸ سال پس از فاجعه انقلاب اسلامی، امروز ملت ایران برای گذار از جهنمی که همه بانیان آن آفریده اند، و آزادی و خوشبختی نسلهای آینده کشور، بر سر دوراهی گزینه میان آرمانهای ایراندوستانه «بچه شاه» و تکرار اندیشه های تاریک و ویرانگر یتیمهای خمینی نشسته اند.
حضرت عباسی، شما کدام را انتخاب می کنید؟!
