قدرت‌هایی چون ایالات متحده آمریکا و اسرائیل با زبان شیرین و لباسی از حمایت از مردم ایران سخن می‌گویند، اما تاریخ ما آموخته است که هیچ قدرت خارجی تا به امروز به خاطر محبت قدم برنداشته است. شعار نجات، پرده‌ای است بر تجاوز و دخالت، و هر وعده‌ای که به نام آزادی عرضه شود، اگر بر ویرانه‌های یک کشور بنا گردد، نه آزادی واقعی بلکه وابستگی و بی‌ثباتی و فروپاشی به همراه خواهد داشت.

هشدار دیگر این است که خبرهای نگران‌کننده‌ای در راه است. دشمنان درصددند مرزهای کشور را ناامن کنند، تا گروه‌های تروریستی همچون داعش و پژاک ...و اموال و تجهیزات آنان را به داخل خاک ایران بکشانند. هدف از این نفوذ ایجاد ناامنی، تشویش و جنگ داخلی است، تا از دل آشوب و تفرقه به خواسته اصلی خود، یعنی تجزیه سرزمین ایران، دست یابند. ملت ایران باید هشیار باشد و نگذارد هیچ گروهی، داخلی یا خارجی، زیر نقاب «کمک» یا «نجات» امنیت و یکپارچگی کشور را تهدید کند.

اما دشمن در درون نیز کمین کرده است. آنانی که منفعت کوتاه‌مدت خویش را بر مصالح ملی ترجیح می‌دهند، ناآگاهانه یا آگاهانه، ابزار این سناریو می‌شوند. شکاف‌های داخلی، تفرقه‌ها و بی‌اعتمادی، جاده نفوذ بیگانه را هموار می‌کند و هر قطره‌ای از ریزش همبستگی، ایران را از پا در می‌آورد. تاریخ گواهی داده است که تنها ملتی که خرد و همبستگی خویش را حفظ کند، می‌تواند بر آزمون‌های سخت زمان پیروز شود.

من این روزها را با تمام وجود درک می‌کنم. می‌دانم اختناق چیست، می‌دانم فقر اقتصادی چیست، می‌دانم شکنجهٔ زمان و زور چه بر جان انسان می‌آورد. هر قطرهٔ درد را با گوشت و پوست خود حس کرده‌ام. سیاه‌چاله‌ها و اتاق‌های تاریک، زنجیرها و شلاق‌ها، تحقیر و سرکوب، همه و همه را تجربه کرده‌ام و از نزدیک لمس کرده‌ام.

اما با این همه، هنوز زبانم با شما سخن می‌گوید، زبانی که از عطش آزادی تشنه است، زبانی که منتظر قطره‌ای از رهایی است تا شاید طعم شیرین آن را بچشد. من در کنار شما ایستاده‌ام، در میان همان آتش و همان سایه‌های ظلم، نه دور از گود، نه از پشت پردهٔ امنیت، بلکه همراه با شما، با قلبی که در هر نفسش طعم امید و درد را هم‌زمان می‌چشد. هر کلمهٔ من، ندای تجربهٔ مشترک ماست؛ ندایی که از تاریکی گذشته و به روشنایی فردا امید دارد.

ملت ایران، بدانید که امید هنوز زنده است. همان خرد و آگاهی که در دل انقلاب‌ها و قیام‌های بزرگ ما رخ نمود، چراغ راه ماست. همان شجاعت و استواری که در مشروطه و قیام‌های مردمی دیده شد، هنوز در دل این ملت بیدار می‌تپد. راه سوم ما، ایستادن بر پای خود، حفظ تمامیت ارضی و استقلال، و همزمان خواهان اصلاح، عدالت و آزادی واقعی است؛ نه تسلیم دیکتاتوری و نه دل‌بستن به وعده‌های فریبکارانه قدرت‌های بیگانه.

ایران، مادر ماست؛ سرمایه ماست. هر مدرسه، هر پل، هر نیروگاه، هر مزرعه و هر مرکز علمی، حاصل رنج و امید نسل‌هاست. اجازه ندهیم آتش جنگ، تفرقه داخلی یا طمع بیگانه، این سرمایه‌های ملی را نابود کند. این خاک، میراث هزاران سال فرهنگ، علم و شرافت است؛ فروختن آن حتی با وعده نجات، خیانتی است که تاریخ هرگز نمی‌بخشد.

در این روزهای سخت، آگاهی مهم‌ترین سلاح ماست. خرد و اتحاد ما سپر ماست. همبستگی و پایداری ما شمشیری است که دشمنان را ناکام می‌گذارد. اگر دست در دست هم بگذاریم، نه در سایه استبداد و نه زیر پرچم بیگانه، می‌توانیم این گردنه پرخطر را پشت سر بگذاریم و آینده‌ای روشن و عزتمند برای نسل‌های آینده بسازیم.

ای ملت بزرگ ایران، ای فرزندان روشن‌دل این سرزمین! پاسدار خاک خویش باشید، نه با نفرت و شعار، بلکه با خرد، اتحاد و مطالبه‌گری مسئولانه. بگذارید تاریخ این روزها را چنین روایت کند:

ملتی در میان آتش و طوفان ایستاد، نه سرزمین خود را فروخت و نه آزادی را فراموش کرد، بلکه با تکیه بر خرد و آگاهی، راهی برای بقا، عزت و شکوه ایران گشود.

پارسا زندی (مشاور حقوقی )