"کشته شدن" هدی صابر ربطی به حرفه‌ای بودن و يا نبودن رسانه ندارد، محمدرضا اسکندری

مسئله حرفه‌ای بودن روزنامه‌نگاری هرگز به معنای اين نيست که بايد حقيقت را پوشاند، اتفاقأ در کشورهايی که آزادی مطبوعات وجود دارد دقت نظر روزنامه‌نگاران و موشکافی آن‌ها گاهی مکمل تحقيقات پليسی و پروسه‌های قضايی است و اقدام به‌موقع و اطلاع‌رسانی کافی رسانه‌ها موجبات جلوگيری از ضايع شدن حقوق خصوصی افراد و يا منافع عمومی جامعه می‌شود

تبليغات خبرنامه گويا	[email protected]

در حاليکه تمام شواهد گواه بر آن است که هدی صابر زندانی سياسی برا اثر بی توجهی مسئولين زندان و عدم رسيدگی بموقع پزشکی جان خويش را از دست داده است و بر طبق دليلی که در زير خواهم آورد می توان گفت که وی کشته شده است و در اين کشته شدن نه تنها يک نفر بلکه کليت جمهوری اسلامی از رهبری تا مسئولين زندان در خلق اين تراژدی نقش دارند، آقای محمدرضا عبداللهی نسب در ياداشتی که در گويا نيوز منتشر شده است می پرسد" هدی صابر کشته شد يا درگذشت؟ وی تلاش کرده است تا با بازی با کلمات و ارائه ژست های روزنامه نگارانه، در عين نفی کشته شدن هدی صابر در نهايت نتيجه گيری کند که وی مرده است!

مسئله حرفه ای بودن روزنامه نگاری هرگز به معنای اين نيست که بايد حقيقت را پوشاند، اتفاقا در کشورهايی که آزادی مطبوعات وجود دارد دقت نظر روزنامه نگاران و موشکافی آنها گاهی مکمل تحقيقات پليسی و پروسه های قضايی است و اقدام بموقع و اطلاع رسانی کافی رسانه ها موجبات جلوگيری از ضايع شدن حقوق خصوصی افراد و يا منافع عمومی جامعه می شود.

اين درست است که فردی که اعتصاب غذا می کند آگاهانه به استقبال مرگ می رود و حتی می توان نوع انتخاب روش مبارزه او را نقد کرد اما اين موضوع به هيچ عنوان نمی تواند توجيهی برای بی توجهی مسئولين زندان باشد و در صورت بروز مشکل برای فرد اعتصاب کننده با اين بهانه که او در اعتصاب غذاست و خود موجب پديد آمدن اين شرايط شده است مورد تنبيه و آزار قرار گيرد زيرا براساس حتی قوانين خود ايران مسئوليت حفظ جان زندانيان برعهده زندانبان است و در اين ميان هرگونه قصور و کم توجهی غير عمد می تواند مجازات داشته باشد تا چه رسد به بی توجهی عمدی و ضرب و شتم فرد زندانی به منظور درهم شکستن روحيه او برای پايان دادن به اعتصاب غذا، موردی که در زندان های جمهوری اسلامی فروان اتفاق افتاده است که آخرين مورد آن را در ماجرای هدی صابر شاهد بوديم.

آيا وقتی که يک نفر اعتصاب غذا می کند و طبق شهادت هم بندان خود در هشتمين روز اعتصاب غذای خود دچار درد در ناحيه سينه و اختلال در سيستم گوارشی می شود و مسئولين زندان نيز از اين مسئله آگاه هستند و پس از رفتن به بهداری مستقر در زندان اوين با همان حالت اوليه به بند بازگردانده می شود می توان نتيجه ای به غير از بی توجهی عمدی مسئولين زندان گرفت ؟

وقتی مسئولين زندان پس از فشار همبندان دوباره او را به به بهداری می برند و هدی را به جای مداوا در آن حالت که درد شديد دارد مورد ضرب و شتم و توهين قرار می دهند و از اتاق درمان بيرون می اندازند، نمی توان ادعا کرد اين نوعی جنايت و آماده کردن او برای مرگ است؟

وقتی که هدی صابر خودش( زمانی که هنوز توانائی صحبت کردن داشته است) و با شهادت زندانيانی که نام آنها حتی با توجه به خطرات جانی در پای شهادت نامه آمده است فرياد می زند و می گويد " از دست آنها شکايت خواهم کرد" به معنی چيست. چرا از دست آنها می خواهد شکايت کند. آيا اگر کسی خواستار کمک درمانی و نيازمند توجه ويژه نباشد آنطور فرياد می زند؟

مگر کشته شدن فقط اين است که فرد مورد اصابت چاقو و يا کابل قرار گرفته باشد؟ کشته شدن شيوه های مختلفی دارد و يکی از شيوه هايی که رژیِم جمهوری اسلامی از آن مکررا استفاده کرده و می کند اين است که به زندانيان(مخصوصا سياسی) می گويد اگر توبه نکنيد و با ما همکاری ننمائيد در صورتيکه نياز به دکتر و درمان داشته باشيد از شما دريغ خواهد شد و بايد در زندان بميريد يا بپوسيد!

مگر ما کم از اين نمونه ها داشته ايم که حال دوست گرامی آقای محمدرضا عبداللهی نسب با اين شيوه صورت مسئله کشته شدن را می خواهد پاک کند؟

آيا شما به حرف های خانم فريده جمشيدی همسرهدی صابر توجه کرده ايد؟ چرا او می خواهد به قوه قضائيه شکايت نمايد؟ اين زن شريف و مبارز با توجه به اطلاعاتی که بدست آورده است خواستار معرفی عاملين "شهادت" شوهرش و کمک نهادهای بين المللی شده است. آيا شما از خود پرسيده ايد که چرا به خانم جمشيدی و فرزندانش اجازه داده نشد که در آخرين لحظات زندگی آقای صابر با او ملاقات کنند؟ آيا غير از اين بوده است که نخواسته اند خانواده او در جريان قصور در رسيدگی پزشکی و ضرب و شتم او قرار گيرند؟

اگرچه در اين پرونده ريزه کاری های حقوقی وجود دارد که حقوقدانان خبره بايد در مورد آن اظهار نظر نمايند اما کليات عيان و آشکاری نيز به بيرون از زندان درز يافته است که جای شکی در بروز بی توجهی عمدی مسئولين زندان باقی نمی گذارد اتهامی که در صورت اثبات قضايی می تواند مجازاتی در حد قتل عمد برای بانيان و آمران آن در پی داشته باشد. حال چرا با اين همه دلايل آشکار آقای عبدالهی نسب از بيان واقعيت توسط رسانه ها در مورد کشته شدن هدی صابر برآشفته و در نقش وکيل مدافع زندانبانان (البته با پوشش دفاع از حرمت رسانه ها) ظاهر شده است جای بسی شگفتی است البته من آقای محمدرضا عبداللهی نسب را از دورانی که در حزب آينده سازان با هم بوديم می شناسم. و خوب می دانم که وی در آن زمان و پس از منحل شدن اين حزب به خاطر فشارهای وزرات اطلاعات و فعاليت های دانشجوئی چندين بار توسط نيروهای امنيتی دستگير شده است . طبيعتا بايد بهتر از هرکس ديگری وضعيت و شرايط زندانهای جمهوری اسلامی را بداند، حال چرا می خواهد واقعيت تلخ اين زندان ها را که برای همگان عيان است با بازی با کلمات مخدوش نمايد سئوالی است که بايد خودشان به آن پاسخ دهند.

برادر عزيز! در تمام دنيا پس از اينکه بابی ساندز به خاطر دفاع از حقوق ملت خويش جان خود را به دليل اعتصاب غذا در زندان انگليس از دست داد، روزنامه نگاران حرفه ای آن زمان که وابسته به قدرتهای جهانی نبودند و حقوق اشان از طرف آنها تامين نمی شد همگی در مورد او نوشتند: شهيد سربلند راه آزادی و سر فرازی ملت ايرلند.

به نظر من با توجه به دليل بالا نبايد شک داشت که هدی صابر کشته شده است و قاتل وی نه فقط مسئولين زندان بلکه در درجه اول رهبری جمهوری اسلامی است که سالهاست با اين شيوه جوانان و روشنفکران ما را از بين برده و می برد.

هدی صابر شهيد راه آزادی ايران است و اين شهادت ربطی به حرفه ای بودن و يا نبودن رسانه ها ندارد.

محمدرضا اسکندری ـ روزنامه‌نگار کُرد

در همين زمينه:
[هدی صابر کشته شد یا درگذشت؟ محمدرضا نسب عبداللهی]