فرزانه روستایی
با کمبود گاز کنار آمدیم برق قطع شد. با نبودن گاز و برق کنار آمدیم آب قطع شد. به نبود همه این ها عادت کردیم جنگ ۱۲ روزه شد. هنوز صدای پهپادهای اسراییل در گوش مردم ویز ویز می کرد که چند هزار هکتار از جنگل هایمان نیز دود شد. شوک جنگ ۱۲ روزه هنوز پایان نیافته بود که رگبار مسلسل بسیجی ها و حرامی های حشدالشعبی بر سرمان باران گرفت و هزاران کشته روی دست ملت گذاشت. می ترسم رهبر جمهوری اسلامی که از قذافی و بشار اسد الگوبرداری می کند بزودی برای سرکوب تظاهرات از هواپیمای جنگی استفاده و مردم را بمباران کند.
سالها پیش و با برگزاری انتخابات آزاد و شفافیت سیاسی شاید می شد کشور را به مسیری انداخت که با بن بست قطعی مواجه نشود،اما امروز در همه زمینه ها با یک معادله صفر و یک مواجه هستیم: یعنی یا جمهوری اسلامی اتمی و سازمان های سرکوب و دلال های دور زدن تحریم و نیز کفتارهای های نیابتی اش باید در این کشور بمانند، یا مردمی که جنگیدن در خیابان را بر مردن در اثر گرسنگی و گرانی ترجیه داده اند و کوتاه نمی آیند.
جمهوری اسلامی با کشتاری که در خیابان راه انداخت و سیمایی که از اسلام شیعه به نمایش گذاشت همه پرده هایی را که نداشت درید و با صدای بلند به مردم اعلان جنگ داد. ادامه این وضعیت از سوی حاکمان کشور بی شک چیزی است که بی شک منجر به جنگ داخلی خواهد شد. جوانان سرزمینی که همه نعمت های خدایی را به وفور دارد اما بی آینده بی آینده هستند ظاهرا دارند تلاش می کنند سرنوشت خود را از لا به لای آرواره ملایان بیرون بکشند. احساس اینکه وطن شما را اشغال کرده اند و برای حفظ آن مزدور عرب زبان آورده اند تا مردم را سلاخی کنند و از مشاوران روس برای کنترل بحران کمک میگیرند پایان روزهایی است که مردم سامان زندگی خود را به تقدیر واگذار می کردند.
انتظار از دولت آمریکا برای وارد شدن به معادلات ایران و بر هم زدن بالانس ظالمانه این رژیم با شهروندان نتیجه بن بستی است که همه نسبت به آن کم هشدار ندادند. اما جمهوری اسلامی با قتل عامی که به راه انداخت هیچ راهی را باقی نگذاشت جز امید مردم به مداخله خارجی که هزار اما و اگر دارد و دهها هزاران خطر جانبی دیگر.
انتظار اینکه نیروهای نظامی آمریکا در ایران مداخله و قرارگاههای سرکوب مردم را با خاک کنند انتظار غریبی نیست. مگر همین شش ماه پیش مردم از سر ناچاری برای موساد و اسراییل از ته دل هورا نکشیدند و کشته شدن سران نظام را موهبت اهورا مزدا ندانستند. حال که از کشته پشته ساخته اند و همه مسئولان کودن نظام به آن افتخار می کنند چرا رسانه های فارسی زبان پر از پیام دوستی با ترامپ و التماس به آمریکا برای حمله نظامی به جمهوری اسلامی نباشد.
مرگ یک بار و شیون هم یک بار.
درخواست از یک دولت خارجی برای انجام عملیات نطامی و نجات مردم یک کشور هر چند از چنگال حاکمان ظالم راهکار آسانی نیست، زیرا کسی نمی تواند همه ابعاد خطرات آن را با دقت ارزیابی کند. اما مردم ایران در بن بستی گرفتارند که دیگر هیچ راه برون رفتی ندارند. این راه حل را جمهوری اسلامی و مافیای سپاه و مافیای تحریم و رفقای شمالی بر مردم ایران تحمیل کردند. امروز هر آنکس را که می شناسم منتظر شنیدن صدای اولین انفجار در مراکز سرکوب یا خبر حسن نصرالله شدن رهبر جمهوری اسلامی است. راه دیگری نیست. زبان مردم زبان خداست. آنها که خیابان را می بندند و مردم را در تله می اندازند تا راحت تر ما را بکشند مستحق بمب های آمریکا و اسراییل هستند و هر قدر بزرگتر بهتر.
روسها وقتی با اشغال کشور خود از سوی نازی ها مواجه شدند از انگلیس و آمریکا کمک گرفتند. فرانسوی ها نیز در جنگ جهانی دوم دست به دامان آمریکا شدند. دولت انگلیس بدون کمک ارتش آمریکا هرگز نمی توانست محاصره دریایی آلمان ها را بشکند. کویتی ها بدون کمک آمریکا هرگز از دست صدام رها نمی شدند. جنگ یوگسلاوی بدون مداخله آمریکا و پس از کشتار ۹۰۰۰ مرد و پسر اهل کوزو پایان نمی یافت. این ۹۰۰۰ نفر همگی که در منطقه حفاظت شده سازمان ملل پناه گرفته بودند و به دست صرب ها قتل عام شدند. امروز ما بیش از ۱۲۰۰۰ نفر کشته دادیم اما نه در میدان جنگ یا منطقه جنگی، بلکه در خیابان و با دست های خالی.
توصیه یک خاخام به اپوزیسیون ایران
وقاحت حمید دباشی "استاد دانشگاه کلمبیا" در نیویورک
