این که امریکا به رغم تهدیدهایی که می کند و نیروهای نظامی که به منطقه می آورد بخواهد خود را درگیر جنگی تمام عیار با جمهوری نکبت اسلامی کند محل تردید است.

سیاست پرزیدنت ترامپ بر این قرار گرفته که هزینه های نظامی دولت امریکا را محدود کند و سربازان امریکایی را کمتر در معرض تیررس دشمنان امریکا قرار دهد.

این سیاست در دراز مدت آیا به نفع امریکا خواهد بود یا نه جای سخن بسیار دارد اما آقای ترامپ به عنوان یک تاجر حرفه ای سعی می کند از تمام تاکتیک های غیر مخرب و هزینه زا در دستیابی به این هدف استفاده کند.

این که گسیل نیروهای نظامی امریکا به منطقه جهت ترساندن جمهوری نکبت یا انجام یک حمله ی واقعی ست ابدا قابل پیش بینی نیست. امری که مسلم است این است که امریکا از عنصر غافل گیری که معمولا در آغاز جنگ ها برای در هم شکستن ستون های نظامی دشمن و تضعیف روحیه ی او استفاده می شود نخواسته است استفاده کند و این ظن عدم تمایل او به حمله ی واقعی را افزایش می دهد.

احتمالا استراتژیست های امریکایی این را به خوبی می دانند که جمهوری اسلامی چون همه چیزش سوای حکومت های عادی ست و برای او زنده نگه داشتن نظام اش از هر چیز دیگری حتی از اصول دینی که ادعا می کند خواهان حفظ و گسترش آن در جهان است مهم تر است و هزینه های انسانی و مادی و معنوی که برای حفظ حکومت اش باید بپردازد ابدا مهم نیست چون این هزینه ها در واقع از جیب مردم ایران پرداخت خواهد شد و حکومت نکبت برای کسب ثروتی که بر باد خواهد رفت هیچ نقشی نداشته است لذا تهدید لفظی و توخالی او او را از خرابکاری های جهانی باز نخواهد داشت و چون تا کنون هیچ ضرب شست واقعی و عملی به او نشان داده نشده لذا هر روز وقیح تر و گستاخ تر به گرفتن امتیاز از جهان ترغیب شده و امروز هم احتمالا همان مسیر گذشته را طی خواهد کرد.