خبرنامه گویا - گلشیفته فراهانی در این مصاحبه با اشاره به تجربه کشورهای عراق، افغانستان و لیبی تأکید می‌کند که فروپاشی حکومت‌ها در پی مداخله نظامی خارجی، لزوماً به آزادی و دموکراسی منجر نشده و در اغلب موارد نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی، جنگ داخلی و رنج گسترده برای مردم نداشته است.

او می‌گوید خواهان آزادی ایران است، اما نه به بهایی که به ویرانی کشور و از هم‌پاشیدگی ساختارهای اجتماعی و سیاسی بینجامد. از نگاه او، ایران به صحنه‌ای تبدیل شده که بازیگران مختلف خارجی هر یک به دنبال منافع خود هستند، و در این میان، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، بازگشت اولویت «ایران برای مردم ایران» است.

فراهانی در پایان تأکید می‌کند که به ایده‌ی استقرار دموکراسی از طریق مداخله نظامی خارجی اعتمادی ندارد، چرا که به باور او، این الگو تاکنون در هیچ‌یک از نمونه‌های مشابه، به نتیجه‌ای پایدار و مثبت نرسیده است.

دیدگاه گلشیفته فراهانی بازتاب‌دهنده‌ی یکی از شکاف‌های جدی در گفتمان اپوزیسیون ایران است. موافقان این نگاه استدلال می‌کنند که تجربه‌ی دو دهه‌ی اخیر در خاورمیانه نشان داده «آزادی وارداتی» نه‌تنها پایدار نیست، بلکه اغلب به فروپاشی دولت، قدرت‌گیری نیروهای افراطی و قربانی شدن مردم عادی می‌انجامد؛ از این منظر، هرگونه تغییر باید ریشه در اراده و کنش داخلی جامعه ایران داشته باشد. در مقابل، منتقدان این موضع می‌گویند تأکید صرف بر پرهیز از مداخله خارجی، عملاً به تداوم وضع موجود و طولانی شدن عمر یک نظام سرکوبگر می‌انجامد و در شرایطی که حکومت راه هر تغییر مسالمت‌آمیز داخلی را بسته، فشار یا حتی دخالت خارجی می‌تواند به‌عنوان «آخرین اهرم» مطرح شود.

***