جو عمومی حاکم بر فضای سیاسی ، اجتماعی ایران که پیامدهای ناگزیر وقایع جگرسوز ماههای اخیراست به نوعی دو قطبی رسیده که از روشنفکران شناسنامه دار تا مردم کوچه و بازار را در بر میگیرد.اگرچه آمار وارقام قابل اعتمادی دردست نیست اما بخش قابل توجهی به دلایل منطقی و قابل فهم ، به " درستی " و با استدلال اینکه نه تنها گوش شنوائی درحاکمیت وجود ندارد که فریاد دادخواهی ملتی را بشنوند که زیر بار مشکلات کمر خم کرده اند ، بلکه هرنوع اعتراض مسالمت آمیزی با خشونتی شگفت آور سرکوب و به خاک و خون کشیده میشود ، رهائی از وضع موجود بدون بهره گیری از کمک خارجی ممکن نیست و و بدون آن کشورو ملت درسراشیبی تند سقوط زیست محیطی ، تمدنی و هویتی محکوم به نابودی است.

آن روی سکه بخش دیگری - نسبتآ قابل توجه - قرار گرفته اند که علیرغم پذیرش شرائط خطیر و تاریخی کشوربه دلایلی و ظاهرآ با توجیه (!) ملی گرائی و فارغ از هر نتیجه ای که بدست میآید مخالف دخالت و کمک هر نوع نیروی خارجی اند.

فضای سیاسی حاکم و متشکل ازاین دو بخش ازموافقان و مخالفان کمک خارجی ، در یک قیاس مع الفارق شباهت عجیبی به فتنه 57 دارد. نمایندگان دو تفکر غالب که هیچکدام تصوری از آینده ای که در انتظار ملک و ملت بود نداشتند ، اما نتایج برآمده از آن خودکشی جمعی ایرانیان به این روزگار سیاه رسید که مدافعان پنجاه و هفتی را در موقعیت " آچمز" قرار داد که با همه پشیمانی وشرمی که از فتنه 57 بر جانشان نشست ، با رنجی مضاعف روبرو شده اند و در این روزها هدف بیرحمانه از سوی افراطیونی قرار دارند که پنجاه هفتی همطراز با " خیانت " به عنوان یک دشنام در ادبیات سیاسی وارد شده است. لازم به یادآوری نیست که اگر نتایج آن هیجان کور در 57 مطابق با تصویر ارائه شده و عمل به اقوال پی در پی رهبرانش به ملت ایران ، به رفاه ، آزادی ، پیشرفت و خوشبختی منجر میشد ، شرکت کنندگان در آن با نام " قهرمان " روی سر نسلهای بعد حلوا حلوا میشدند و هر کس تلاش داشت که خود را از تاثیر گذاران انقلاب معرفی کنند. ولی شوربختانه در باغ سبزی که نشان دادند نشد و چنین شد.

در موقعیت تاریخی امروز ، هیچ تصویر روشنی از آینده این مرز و بوم را نمیتوان با اطمینان ارائه داد. اما اگر در صورت حمله احتمالی از خارج ، در چهل سال بعد مسیر کشور به راه توسعه و دموکراسی و آزادی و رفاه منجر شود مدافعان امروز کمک خارجی ، نه تنها خائن تلقی نخواهند شد بلکه به انتخاب درست آنها آفرین ها خواهند گفت و مخالفان به کج فهمی و حتی خیانت متهم خواهند بود.

نسل حاضر در 57 با باور مطلق به مذهب تشیع و اعتماد کامل به قشر روحانیت و اعتقاد به سلامت مالی و اخلاقی و بی اعتنائی به دلبستگیهای دنیا و مافیهای آنها ، خوش باورانه چشم بر واقعیات مسلم بستند و دنباله روی فردی شدند که پس از نشستن بر قدرت در پاسخ به مطالبات ، ناباورانه و براحتی اصل اسلامی " خدعه " را چنان توی صورتمان کوبید که برق از چشم پراند.

به دفعات گفته اند که هررویداد را باید با درنظرگرفتن فضای زمان خود به تفسیر و داوری نشست. چهل و هفت سال زمان لازم بود تا انگ فناتیک و نادانی و نمک نشناسی به پنجاه و هفتی ها زده شود و امروزبا این تجربه گرانبها و تلخ برای تشخیص درست نظر مدافعان و مخالفان کمک خارجی و اطلاق واژه " خائن وخادم " زمان لازم است. زمانی که در تاریخ حیات سیاسی یک کشور به منزله چشم برهم زدنی است.

بهرام مشتاق