سرکوبگرانی که افراد زخمی را از روی تخت بیمارستان دزدیده و با شلیک تیر خلاص به قتل می‌رساندند، نه از سر «امنیت»، بلکه برای دریافت پول بیشتر دست به این جنایت زدند.

این فقط مرحله اول چگونگی حسابرسی تبدیل جوانان مردم به جنازه، و بعدا تبدیل جنازه به پول است. مرحله بعدی تجارتخانه پزشک قانونی است که برای جنازه ها قیمت گذاری و با خانواده های داغدار چانه زنی می کنند. دریافت مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان برای هر گلوله ای که سر و سینه جوانان را شکافته یک تجارت کثیف و بی شرمانه و ضد انسانی است که عطش یک انتقام بی پایان را شعله ور می کند.

تبدیل انسان به زخمی، و سپس زخمی به جسد، یعنی تبدیل انسان به عدد و پاداش. این یک سرکوب عادی نیست. این یک سیستم مالیِ اسلامی مبتنی بر کشتار است که جوانان این سرزمین را به خاک و خون کشیده و مسئولیت آن مستقیماً بر عهده آمران و عاملان این جنایات سازمان‌یافته است.

نگران دوباره زاییده شدن انقلاب سال ۵۷ باشیم!

۴۸ سال پس از انقلاب ننگین سال ۵۷ شمار کثیری از مردم ایران روزها را در آرزوی انتقام به شب می رسانند. کشته شدن بیش از ۴۰-۵۰ هزار نفر انسان بیگناه اتفاق کمی نیست. فقط زلزله های ۷ ریشتری و جنگ های خونین اینچنین انسان ها را درو می کند. به همین دلیل است که کم نیستند کسانی که منتظر روزی هستند تا از وحوش خونخوار بسیج و سپاه انتقام بگیرند.

مردمی که عزادار عزیزان مظلوم خود هستند در اندیشه انتقام هم هستند. این خود یک دور باطل و زمینه ساز وقوع یک انقلاب بی منطق دیگر مانند سال ۵۷ است. و البته، چگونه می شود از مردم خواست تا سکوت کنند و لات هایی را ببخشند که فرزندان بیگناه آنها را تکه پاره کردند و بعد وسط خیابان رقصیدند !؟

هیچ آماری وجود ندارد که چند نفر و در کجا و تحت پوشش کدام نهاد در بازداشت هستند. هیچ آماری وجود ندارد که چند نفر را گروگان نگه داشته اند تا متناسب با بحران یکی یکی اعدام کنند. هیچ آماری از گورهای جمعی وجود ندارد و کسی نمی داند اعدام های جمعی که انجام شده است در کجا بوده است.

شمار کثیری از مردم تکرار اعتراضات را به صلاح نمی بینند. پشته ساختن از کشته های جوانان مردم یک شغل پولساز جدید برای بسیج و سپاه است که بر اساس یک قاعده مالی صورت میگیرد. به همین علت است که مردم بی ابزار عاصی شبانه روز جابجایی نیروهای آمریکا در منطقه را پیگیری می کنند تا شاید معادلات جدیدی شکل بگیرد که مردم از تغییر آن وامانده اند.

کسی به این فکر نمی کند که بروز یک جنگ و نابودی احتمالا بسیاری از تاسیسات زیر بنایی کشور چه خسارات گرانی به بار می آورد و چند سال طول می کشد و با چه هزینه ای می شود دوباره پایانه های نفتی و بنادر و پالایشگاهها و مراکز راداری را سرپا کرد. مردم به این فکر می کنند که طی ۴۸ سال گذشته این همه امکانات و ثروت ملی نه تنها به کار رفاه و آسایش آنها نیامد، بلکه هزینه سرکوب آنها و جایزه نیروهای بسیج و سپاه و حشدالشعبی و فاطمیون شد تا بیشتر ما را قتل عام کنند.

آن سرزمین سوخته ای که با تمسخر به ما مردم ایران وعده دادند همین است. یعنی کشور را با قتل عام جوانان رشید به خاک و خون کشیده و سوزاندند و بذر یک انتقام خونین را نیز در فلب همه ما کاشتند.

این که بسیاری از مردم می گویند به عطش انتقام خون عزیزانمان زنده ایم و نفس می کشیم نیز نیمه دوم سرزمین سوخته و میدان مینی است که جمهوری اسلامی برای آینده ما تدارک دیده است. تو گویی که برای ۴۸ سال شیاطین از جهنم کشور ما را اداره کرده اند.

*کتاب: از صدایی که شنیده نشد، نویسنده مجید تهرانیان