ما جنگ را آغاز نکردیم.
ما تصمیمگیرنده آن نبودهایم.
جنگ، محصول دههها سیاست تقابلمحور و بحرانساز بوده است.
اما اگر این جنگ بدون شکست سیاسی و بدون پایان منطق جنگطلبانه پایان یابد،
اگر ساختار ایدئولوژیک بدون پذیرش مسئولیت باقی بماند،
ایران وارد مرحلهای خطرناکتر خواهد شد.
اقتداری که شکست را نپذیرد،
بازسازی میکند.
امنیتیتر میشود.
انتقامجوتر میشود.
آتشبسِ بدون پاسخگویی،
تنفس برای سرکوب و جنگ بعدی است.
ما طوفان را صدا نکردیم.
اما اگر طوفان برخاسته است،
وظیفه داریم آن را مدیریت کنیم.
مدیریت یعنی
نه تسلیمِ منفعلانه به توافقهای پشت پرده؛
نه انتظار سادهلوحانه برای اصلاح خودبهخودی ساختار؛
بلکه مطالبهٔ روشن برای تغییر واقعی قواعد قدرت.
اگر جنگ پایان مییابد،
باید منطق جنگ نیز پایان یابد.
اگر بحران فروکش میکند،
باید ساختار بحرانساز تغییر کند.
تماشاگر بودن،
خطرناکتر از خطا کردن است.
ج.ا یا پس از این طوفان وارد عصر پاسخگویی میشود،
یا به چرخهای عمیقتر از اقتدار و انزوا و سرکوب فرو میرود.
پرسش این نیست که جنگ چه زمانی تمام میشود.
پرسش این است که پس از آن،
چه کسی قواعد را مینویسد.
مطلب بعدی...
یک فاجعهٔ ملی، همایون علیزاده
یک فاجعهٔ ملی، همایون علیزاده
