در کدام قانون آمده است که تجاوز به کشوری، راهی برای آزادی مردمان آن است؟

بیایید با نگاهی بازتر بنگریم؛ به کشورهایی که با شعار آزادی و با حمایت بیرونی، مورد هجوم قرار گرفتند:

عراق، افغانستان، لیبی، لبنان، سوریه.

و در سطر دیگر، ایرانِ پس از ۵۷؛ آشوبی که از دل نارضایتی مردم برخاست، اما ایمان را بهانه‌ی قدرت کرد و جمهوری اسلامی نام گرفت؛ سایه‌ای که تا امروز بر سر ملت گسترده مانده است.

دیکتاتوری می‌رود، اما آیا نقابش را دیگری بر چهره نخواهد زد؟

همان‌گونه که در بسیاری از آن کشورها دیدیم.

خسارت جنگ، هزینه‌ای‌ست که پس از پایانش نیز از جیب مردم پرداخت می‌شود. دست‌نشانده‌ها جانشین می‌شوند، مردم را به صبر دعوت می‌کنند و نتیجه، تمرکز قدرت در دست همان‌هاست. خفقان، نخستین صادرات چنین تغییراتی است.

دموکراسی‌ای نمایشی و تزئینی عرضه می‌شود؛ ظاهری فریبنده که می‌گوید:

«سرتان را پایین بیندازید و مشغول زندگی‌تان باشید.»

هیچ‌یک از آن کشورها آزادی واقعی را تجربه نکردند. تا زمانی که دست قدرت‌های بیرونی در آستین سرسپردگان باشد، آزادی تنها آرزوست؛ نوری گرفتار در لامپی دور از دسترس.

مگر آن‌که همبستگی، شکلی واقعی و یکدست به خود بگیرد.

باشد که آن روز فرا رسد.