او در بیانیه خود به صراحت نشان می‌دهد که چه کسانی را «مردم» می‌داند و مانند پدرش حتی حاضر نیست وجود دیگران را به رسمیت بشناسد. وقتی می‌نویسد «مردم کشور را رهبری کردند»، در واقع به همان اقلیت هوادار نظام اشاره دارد که در این روزها سیاه پوشیدند و در خیابان‌ها عزاداری کردند. مجتبی خامنه‌ای یادآوری می‌کند که همانند پدرش به این گروه تکیه دارد و انتظار دارد که آنان نیز همچون گذشته از او حمایت کنند.

یکی از مهم‌ترین بخش‌های این بیانیه نیز تاکید بر ادامه جنگ و گرفتن «انتقام» است. حتی به استفاده از ابزارهایی مانند مسدود کردن تنگه هرمز اشاره شده. و نوشته که گشودن جبهه‌های دیگر در دست بررسی است. این بخش نشان می‌دهد که دست‌کم در این مرحله و در سطح تبلیغاتی، استراتژی رسمی حکومت نه کاهش تنش، بلکه ادامه درگیری نظامی است. در همین چارچوب، مجتبی خامنه‌ای با اشاره به کشورهای منطقه همان دکترین شناخته‌شده جمهوری اسلامی را تکرار می‌کند و پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه را تهدیدی برای خود می‌داند.

در نهایت، این بیانیه را می‌توان تلاشی برای بازگرداندن نظم نمادین قدرت پس از چند روز بلاتکلیفی دانست. در نظام‌هایی که ساختار قدرت در آن‌ها به شدت شخصی و متمرکز است، حضور رهبر نه فقط یک موضوع تشریفاتی، بلکه بخشی از سازوکار اصلی اقتدار محسوب می‌شود. بنابراین انتشار این پیام بیش از هر چیز پاسخی بود به همان پرسشی که در روزهای گذشته در ذهن بسیاری شکل گرفته بود: آیا مرکز قدرت هنوز وجود دارد؟

و البته تا زمانی که مجتبی خامنه‌ای به شکل علنی دیده نشود، این پرسش همچنان پابرجا خواهد ماند.

***