وقتی جوانی درس می‌خواند، تلاش می‌کند، مهارت می‌آموزد، اما در برابرش یا کاری نیست یا اگر هست آن‌قدر بی‌ارزش و تحقیرآمیز است که او را از درون می‌شکند، کم‌کم حس می‌کند میان زحمت و نتیجه رابطه‌ای وجود ندارد. اینجا دیگر فقط با یک مشکل شغلی روبه‌رو نیستیم. اینجا یک انسان دارد احساس مفید بودن، احساس کرامت، و احساس هویت خود را از دست می‌دهد.

از دل همین وضع، درماندگی زاده می‌شود.

یعنی انسان کم‌کم به این نتیجه می‌رسد که هرچه بدود، به جایی نمی‌رسد.

این خطرناک‌ترین ضربه‌ای است که می‌توان به یک نسل زد.

نسلی که باید جهان را تغییر دهد، به جایی می‌رسد که فقط می‌خواهد روز را شب کند و شب را به صبح برساند.

از ساختن زندگی، به دوام آوردن سقوط می‌کند.

این فشار روانی فقط در درون فرد نمی‌ماند.

به رابطه‌های عاطفی و خانوادگی هم سرایت می‌کند.

جوانی که خودش زیر فشار خرد شده، چگونه می‌تواند با آرامش وارد رابطه شود، عشق را نگه دارد، یا به ازدواج و آینده مشترک فکر کند؟ بسیاری از رابطه‌ها پیش از آن‌که شکوفا شوند، زیر بار ناامنی و ترس از فردا خفه می‌شوند. عشق در خلأ رشد نمی‌کند. برای رشد، به حداقلی از ثبات و اطمینان نیاز دارد. وقتی فردا تیره است، رابطه هم می‌لرزد.

در کنار این‌ها، تحقیر اجتماعی نیز زخمی عمیق بر روان جوانان می‌زند.

وقتی جوان معمولی می‌بیند که او برای ابتدایی‌ترین خواسته‌ها باید دست‌وپا بزند، اما گروهی دیگر به خاطر نزدیکی به قدرت، به رانت، امنیت، پول، ارتباط و امکان دسترسی دارند، فقط حسرت نمی‌خورد؛ تحقیر می‌شود. و تحقیر، بسیار ویرانگرتر از فقر است. فقر شاید سفره را کوچک کند، اما تحقیر روح را می‌شکند.

اینجاست که موضوع اینترنت و ارتباط با جهان آزاد، معنای واقعی خود را پیدا می‌کند.

برای نسل امروز، اینترنت فقط یک وسیله سرگرمی نیست.

راه تنفس است.
راه دیدن است.
راه یاد گرفتن است.
راه دوست داشتن است.
راه کار کردن است.

راه این است که جوان حس کند هنوز پشت این دیوارهای بسته، جهانی هست که می‌توان با آن حرف زد.

حالا تصور کن همین راه هم بسته شود.

جوانی که در خانه مانده، زیر فشار، زیر ترس، زیر خبرهای بد، و شاید حتی زیر صدای انفجار و ناامنی، دستش را به سوی گوشی‌اش می‌برد تا اندکی از این خفگی فاصله بگیرد، اما می‌بیند آن راه هم بسته است. این فقط یک اختلال فنی نیست. این نوعی حبس روانی است. نوعی خفه کردن آرام یک نسل است.

و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد که این نسل هنوز همه‌چیز را می‌فهمد.

می‌فهمد چه چیزهایی از او گرفته شده است.
می‌فهمد که حقش فقط زنده ماندن نبود، حقش زندگی کردن بود.
حقش دوست داشتن بود.
حقش سفر بود.
حقش امنیت بود.
حقش خانه بود.
حقش ساختن آینده بود.

اما حالا به جایی رسیده که داشتن چند ساعت اینترنت آزاد هم برایش به آرزو تبدیل شده است.

تا کی؟

تا کی باید جوان ایرانی تاوان بی‌کفایتی، سرکوب، فساد و دشمنی یک حکومت با زندگی را بدهد؟

تا کی باید شور جوانی در ترس، خستگی، بی‌خوابی و بی‌افقی دفن شود؟

تا کی باید پدر و مادرها اشک بریزند و ببینند فرزندانشان نه در مسیر شکوفایی، که در مسیر فرسایش و خاموشی پیش می‌روند؟

آنچه امروز بر جوانان ایران می‌گذرد، فقط یک بحران اقتصادی یا سیاسی نیست.

این زخمی عمیق بر روان یک ملت است.

وقتی آرزوهای یک نسل کوچک می‌شود، فقط خواسته‌های فردی کوچک نشده است؛ یعنی افق یک کشور آسیب دیده است.

کشوری که جوانش امید نداشته باشد، فردا را هم از دست می‌دهد.

جمهوری اسلامی فقط جیب جوانان را خالی نکرده است.

روان آنان را فرسوده، رابطه‌هایشان را زخمی، و حق طبیعی امید داشتن را هم محدود کرده است.

این‌که جوانی در ایران امروز به جای خانه و کار و عشق، فقط آرزوی ارتباط با جهان آزاد را داشته باشد، نشانه قناعت نیست؛ نشانه سقوط است.

و شاید همین جمله، خلاصه تمام این سال‌ها باشد:

از جوانان ما، نه فقط آسایش، که حتی حق رؤیا دیدن را هم گرفتند.

ولی همیشه باید امید داشت، همیشه در تاریکی نوری می‌تابد و روزهای خوب خواهد آمد.