بر اساس گزارش‌ها، مأموران در تاریکی متوجه شدت جراحات او نشدند و در تماس فوری با نیروهای امدادی نیز تأخیر کردند. زمانی که سرانجام دستبندها را باز کردند و عملیات احیای قلبی را آغاز کردند، هنری دیگر واکنشی نشان نمی‌داد. او در همان محل جان باخت.

خشم افکار عمومی تنها به بازداشت اشتباه قربانی محدود نشد. گزارش‌های منتشرشده نشان می‌دهد فردی که ساعاتی پیش مرتکب قتل شده بود، در مسیر انتقال به بازداشتگاه دستبند نداشت و پس از رسیدن نیز اجازه یافت غذای مورد علاقه خود را برای شام انتخاب کند؛ موضوعی که در کنار رفتار مأموران با قربانی در حال مرگ، انتقادهای گسترده‌ای را برانگیخت.

پلیس همپشایر بعدها به دلیل آنچه «رفتاری غیرانسانی و تحقیرآمیز» با هنری نواک توصیف شد، از خانواده او عذرخواهی کرد. هم‌زمان، تحقیقات رسمی نهاد ناظر بر عملکرد پلیس برای بررسی نحوه رسیدگی به این حادثه آغاز شد.

دادگاه سلطنتی ساوتهمپتون در ۲۸ مه ۲۰۲۶ ویکروم دیگوا را به جرم قتل مجرم شناخت. قاضی ویلیام موسلی تمامی ادعاهای او درباره دفاع مشروع را رد کرد و تصریح نمود که هیچ مدرکی مبنی بر بیان اظهارات نژادپرستانه از سوی هنری نواک وجود ندارد. دیگوا در اول ژوئن ۲۰۲۶ به حبس ابد با حداقل ۲۱ سال زندان محکوم شد. همچنین کی‌ران کائور، مادر ۵۳ ساله قاتل، به اتهام کمک به مخفی کردن آثار جرم و انتقال سلاح قتل از محل حادثه، در دادگاه مجرم شناخته شد.

مارک نواک، پدر هنری، در حالی که به سختی اشک‌های خود را کنترل می‌کرد، به دادگاه گفت خانواده‌اش پس از از دست دادن «پسر زیبایش» دچار اندوهی شده‌اند که قابل توصیف نیست. پدر هنری با صدایی لرزان گفت: «وظیفه من به عنوان یک پدر محافظت از فرزندم بود و در این وظیفه شکست خوردم. او افزود: «بیش از هر چیز، این فکر آزارم می‌دهد که پسرم در آخرین لحظات زندگی‌اش تنها بود؛ ترسیده، مجروح و غرق در خون. این تصویر تا پایان عمر همراهم خواهد ماند.»

نکته قابل توجه دیگر این است که قتل هنری نواک و رفتار پلیس در این پرونده تا حدود یک هفته پیش تقریباً هیچ بازتابی در رسانه‌های اصلی بریتانیا نداشت. بسیاری می‌گویند اگر جای قربانی و مهاجم عوض شده بود، این پرونده ماه‌ها پیش به تیتر اول بی‌بی‌سی، اسکای نیوز و دیگر رسانه‌های بزرگ بریتانیا تبدیل شده بود.