از ابتدای تاریخ میهنمان ایران، همه دشمنان خارجی، بعد از حمله به ایران، ذوب در فرهنگ، تاریخ و تمدن ایران میشدند. از جمله مغولهای ایرانیشده، با تاسیس یک امپراطوری مغولی در هند، زبان ملی و رسمی هند را پارسی نمودند. اما عمال و کارگزاران رژیم ملا ـ سپاهی حاکم بر کشور ما، تنها دشمنان خانهزادی هستند که دشمن آبوخاک و فرهنگ و... ملت ایران بوده و تنها وظیفه خود را تحقیر ایران و ایرانی و از بین بردن فرهنگ، تاریخ، تمدن ایران و محیط زیست آن میدانند.
علیرغم این دشمنی، خرابی و بربادی، تمامیت این رژیم ضدایرانی به روزهای پایانی خود رسیده و برخی نشانهها و رفتارهای جنونآمیزی که از خود نشان میدهند، حاکی از این است که خود میدانند روزهای آخر عمر ننگینشان را میگذرانند.
بطور مثال، در مورد روابط خارجی، اگر این رژیم به بقای خود اطمینان داشت، با موشک و پهپاد به کشورهای عرب خلیج فارس حمله نمینمود و آینده روابط با همسایگان را خراب نمیکرد. معمولا رژیمهای استبدادی در آخرین روزهای عمر ننگینشان، تلاشهای مذبوحانه میکنند که چند روز بیشتری زنده بمانند، اما سرانجام این قبیل اقدامات خودکشیوار، موجب مرگ سریعتر آنان میگردد.
بستن تنگه هرمز عملا این رژیم را رو در روی جامعه جهانی قرار داده است. از نظر سیاست داخلی نیز، رژیم بهخاطر وحشتی که از تماس مردم با همدیگر و برنامه برای خیزش نهایی دارد، بیش از دو ماه است که علیرغم ضرر و زیانهای میلیاردی، اینترنت را بر روی مردم عادی بسته و فراموش نموده که قذافی، رهبر مرده لیبی، هم شش ماه اینترنت را قطع کرد و سرانجام سرنگون شد.
رژیم نکبت اسلامی نیز دومین رژیم در دنیاست که بعد از لیبی، طولانیترین قطع اینترنت را در پرونده خود دارد و کماکان به آن ادامه میدهد؛ چون از تماس مردم و شکلگیری یک وحدت و اجماع ملی برای ورود همزمان به صحنه علیه رژیم، در خیابانهای کشور وحشت دارد.
اما آنچه که قبلا در لیبی رخ داد، سرانجام با یک اشتباه ساختارشکن رژیم، زمینه را برای تکرار تاریخ و سرنگونی خود فراهم میسازد. چون بسیاری از انقلابهای بزرگ دنیا، از انقلاب کبیر فرانسه در اکتبر ۱۷۸۹ تا انقلاب بلشویکی روسیه در اکتبر ۱۹۱۷، بدون اینکه اینترنتی باشد، رخ داده و به سرانجام رسید.
نبود اینترنت موجبات دیدارها و تماسهای حضوری و از نزدیک و در نتیجه ایجاد یکدلی، اتحاد و همفکری ملی و سرانجام خیزش نهایی برای نجات را فراهم میسازد.
