آقای دکتر سروش در سخنانی فرموده اند که:
«...چیز دیگری هم باز بر اسباب شادمانی ما افزوده است و آن «سوختگی دماغ» کسانیست که زیر سایه بیگانگان رفتند و دست ذلت و گدایی از آنها دراز کردند تا علیه هم میهنانشان لشکرکشی کنند، تجاوز کنند، تجاوز آنها را بزک کردند و موجب دخالت بشر دوستانه نمایش دادند تا از قبح آن عمل جنایتکارانه بکاهند. اگر روزی روزگاری بتوان به حساب کسی رسید اینها متهمان درجه اولی هستند که باید جواب پس بدهند که چگونه پای بیگانه را به کشور ما و فرهنگ ما تمدن ما باز کردند و به آنها جرات دادند که بیایند و گزافه هایی بگویند از این که میخواهند تمدن ایران زمین را بر باد بدهند رژیم چنج بکنند چنین کنند چنان کنند که البته رویاهای آشفته ای بود که هیچکدام تعبیر نشد...».

اگرچه دکتر سروش در این سخنان دوغ و دوشاب را به رسم همیشگی اش قاطی هم کرده و خیلی از حرف های یاوه را مثل «دست ذلت و گدایی به سمت بیگانگان دراز کردن» و » طرفداری از گزافه هایی مثل بر باد دادن «تمدن ایران زمین» به حساب ما گذاشته، ولی من سخنان ایشان را به حساب خودم می گذارم و به ایشان مژده می دهم که یکی از دماغ سوختگان تاریخ من هستم چون معتقد بودم و هستم که تغییر نظام آدمخوار جمهوری نکبت اسلامی، جز با کمک خارجی امکان پذیر نیست و اگر منافع مردم ایران در راستای منافع خارجی ها قرار بگیرد و خارجی ها علیه جمهوری نکبت وارد عمل شوند این ورود و دخالت را روی چشم می گذارم چون اتفاقا بر خلاف نظر جناب دکتر آن چه برای من مهم است ایران است و مردم ایران و فرهنگ و تمدن ایران که نظام آدمخوار اسلامی مانند اژدهایی هفت سر بر روی آن چنبره زده و خواهان از میان بردن آن است که خوشبختانه تا امروز نتوانسته است و به گمانم هرگز نتواند چنین کند.