حکم خلاف داده ای
مغلطه در بيان مکن

جور و جفا نموده ای
شکر و دعا طمع مکن

جمله بدان گزيده ای
عاريه از ددان مکن

شرب حرام خورده ای
بوی دهان نهان مکن

تيغ شهان کشيده ای
شکوه تو از شهان مکن

بوم مرا فسرده ای
داعيه جهان مکن

سرو چمان رمانده ای
سبز چمن سيه مکن

شاپرکان پرانده ای
سوی چمن گذر مکن

شور مرا زدوده ای
نسل دگر تبه مکن

سور مرا ستيزه ای
جشن کهن عزا مکن

مهر و وفا گسسته ای
خانه کين سرا مکن

اهل هنر ببسته ای
با عرفا جفا مکن

بال هما شکسته ای
رهسپران فنا مکن

حق زنان نداده ای
عهد حجر طلب مکن

جان ندا ستانده ای
سبز سران نشان مکن

گوشه ی دور رفته ای
گوش به ابلهان مکن

موی سپيد کرده ای
روز جزا حذر مکن

صبر و ظفر شنيده ای؟
سير زمان تلف مکن

آتش و تن فزوده ای؟
روی سپه سيه مکن