خوانندگان گرامی لابد فکر می کنند، الان که دوران آرامش جامعه است و مردم و جوانان در خیابان ها به جنگ جانانه با حکومت مشغول نیستند، و هخاهای گرامی هم مشغول تناول دستاوردهای سابق خود می باشند، چه وقت گیر دادن به این عزیزان می باشد؟!
اول این که من به کسی از جمله هخاهای عزیز گیر نمی دهم، بلکه توصیه ی دوستانه می کنم! بد است آدم به کسی توصیه ی دوستانه بکند؟
دوم این که اتفاقا الان که دوران آرامش یا درست تر بگویم انقلاب زیر پوستی در کشور ماست، بهترین وقت است برای نوشتن این توصیه ها چرا که وقتی جامعه به جنبش در می آید و هخاهای گرامی از لانه ها و قایق های تفریحی و دشت و مرغزار به وسط جنبش مردم می پرند، نه آن ها گوشی برای شنیدن دارند نه توصیه های دوزاری من به درد کسی می خورد. اتفاقا توصیه های من مربوط به همین دوران سکوت است که خواه شنیده شود خواه نشود.
عزیزان چنان که مستحضر هستند، در این دوران سکوت، هخاهای گرامی نیز به مرخصی رفته اند و در میان سبزه زارها به آواز خوانی و ژیمناستیک و بادی بیلدینگ مشغول اند. سوال این است که چطور شد و به کجا رسید آن همه داد و قال و دیدارهای راست و چپ تحت حفاظت اف بی آی و مقامات امنیتی کشورهای مهم و تشریف بردن به کاخ ورسای و عکس گرفتن با روسای جمهور و نخست وزیر ها و وزرای خارجه و سخنرانی در مجالس جهانی و حضور در اجلاس های جهانی مثل داووس و غیره؟!
این خوب نیست، یعنی قشنگ نیست که تا تقّی به توقّی می خورد شما هخاهای گرامی، پا برهنه وسط مجلس می پرید و صاحب مجلس می شوید و همه چیز را در اختیار می گیرید و راهپیمایی های صد هزار نفره به راه می اندازید و در صف اول راهپیمایی ها دست در دست هم هزاران نفر را در شهرهای مهم جهان به دنبال خود راه می اندازید، و برخی تان هم جلوی وزارت خارجه این کشورها چادر می زنید و هشتاد نود روز لب به غذا نمی زنید و گردن تان در اثر گرسنگی کج می شود، بعد موقع سکوت و آرامش، مثل این روزها، خبری ازتان نیست، یا حداکثر در صفحات مجازی تان یادکی از بچه های کشته شده و زخمی شده در ایران می کنید و عکس آن ها را منتشر می کنید که آره و اینا ما هم هستیم و شما تشریف بیاورید فرنگ، ما هم همراه شما، یعنی شما هم همراه ما به کاخ الیزه می روید و ما، یعنی من، نزد فرنگی ها عزیز می شوم و رهبر شناخته می شوم بعد، انقلاب زنان را نه تنها در ایران، بلکه در افغانستان و عربستان و روسیه و کارپف و کاسپارف و این ها ایجاد می کنم و به دیپلمات کانادایی با فریاد می گویم خجالت بکش، شرم کن طوری که یارو از خجالت اش سالن محل حضورش را ترک کند و از این حرفا.
دستکم برای خالی نبودن عریضه، این لحظات هم که ظاهرا سر و صدایی در ایران نیست، شماها یک صدایی از خودتان صادر کنید و یک ملاقات حالا با رییس جمهور هم نشد با آبدارچی وزارت خارجه ی فلان کشور داشته باشید و یک راهپیمایی حالا صد هزار نفره هم نشد، یک راهپیمایی صد نفره در جایی راه بیندازید که فردا که خامنه ای سقط شد و مردم به خیابان ها ریختند و شما خواستید به وسط میدان بپرید و فریاد بکشید ما همه رهبر هستیم البته من بیشتر رهبر هستم، آدم خدای نکرده فکر نکند که شما ها، هخا و سوءاستفاده چی و فرصت طلب و از این جور چیزها هستید!
راستی تا یادم نرفته اونایی که می خواستند شماها را بدزدند از طریق ونزوئلا به تهران ببرند چی شدند؟! :)
![01_nbvi_.jpg](https://news.gooya.com/01_nbvi_.jpg)
از اول گفتم این ها اهل حمله کردن به اسرائیل نیستند