الان که حال ام کمی بهتر شده و بعد از چند شوک الکتریکی دست و پاهایم را باز کرده اند گفتم این چند کلمه را خدمت امیرکبیر دوران بنویسم که:
«آقاهه! اندرزت را با تمام وجود شنیدم و به خودم گفتم با تو چه کرده اند که در عصر رایانه های کوانتومی، آرزو می کنی که به دوران خط میخی و هخامنشی و حالا این هم نه به همین شصت هفتاد سال پیش برگردی و داوطلبانه کلید زندان افتخارات آن دوران را در دست بگیری و آن را خودت بچرخانی و داخل آن زندان زیبا شوی، که نون سنگک برشته ی خشخاشی یه تومن بود و شیر پاک پن زار بود و ساندویچ درسته ی کالباس آرزومان با خیارشور تبریز و گوجه هم یه تومن بود و دیزی قهوه خانه با نون و پیاز دو تومن بود و گوشت کیلویی هف تومن بود و روزنامه پن زار بود و تاکسی یه قرون یه قرون تاکسیمتر می انداخت و تور یه هفته ای به لندن با پرواز و هتل و غیره هزار و پونصد تومن بود و پاسپورت زرشکی دولت شاهنشاهی رو که توو خارج نشون می دادیم خارجی ها جلومون تا کمر دولا می شدن و تو صفحات اش فقط مهر ورود و خروج می خورد و معنی ویزا را نمی دانستیم چیست و باری به آن دوران که می شد توو قصه ها و افسانه ها داستان اش را خواند برگردی و ریخت و قیافه و خنده های مشئوم این یارو را نبینی و حرف های ابلهانه و مسخره اش را نشنوی؟! راستی با تو چه کرده اند؟!» بلوبلوبلوبلو....

این ها را به خودم گفتم و دوباره صیحه ای کشیدم و از حال رفتم....