طبیعی ست وقتی کشوری توسط خارجی ها مورد هجوم قرار بگیرد یا خارجی ها در امور آن دخالت کنند مردم آن کشور ناراحت می شوند و ترجیح می دهند خارجی در امور داخلی شان دخالت نکند و خودشان برای کشور خودشان تصمیم بگیرند و خودشان کشورشان را اداره کنند. اما این یک ایده آل است که در مقاطعی از تاریخ شدنی نیست و گاه مردم از این دخالت نه تنها ضرر نمی کنند بلکه این دخالت باعث پیشرفت و شکوفایی اجتماعی و انسانی شان هم می شود.
آیا آلمان دوران نازی ها بدون دخالت خارجی ها بهتر بود یا آلمان بعد از سقوط نازی ها به دست روس ها و انگلیس ها و فرانسوی ها و امریکایی ها؟ آیا ژاپن مبتنی بر قانون اساسی کهنسال نوشته شده توسط خود ژاپنی ها بهتر بود یا ژاپنی که چند جوان امریکایی قانون اساسی آن را نوشتند؟ آیا جهان و حتی اقلیت آلمانی های مخالف نازیسم، می توانستند منتظر بمانند تا نازی ها به دستِ خودِ آلمان ها از قدرت ساقط شوند و کشور آلمان از وجود منحوس آن ها گیرم بعد از ۵۰ سال پاکسازی شود؟
این ایده آل دست یافتنی نبود و تاریخ هم نمی توانست منتظر وقوع این ایده آل بماند و میلیون ها انسان نگونبخت در انتظار وقوع ایده آل بمانند و از یک زندگی نرمال و بدون تنش و خونریزی برخوردار شوند.
حالا حکایت امروز ما ایرانیان است. ۵۰ سال، مدت کمی نیست. طی این ۵۰ سال چند نسل از ایرانیان زیر نعلین آخوندها نیست و نابود شده اند و همه چیزشان از فرهنگ گرفته تا اقتصاد لگد مال و له و لورده شده است.
مردم آلمان از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ زیر چکمه ی نازی ها له و لورده شدند در حالی که بخش بزرگی از جامعه ی آلمان،،، نازی ها را قبول داشتند و آن ها را نجات بخش می دانستند و نازی ها هم ظاهرا به نفع آلمان کار می کردند و ذهنا و عملا خواستار بزرگی آلمان و آلمانی بودند.
نازی ها یک جنگ جهانگیر نه تنها به همین مردمان بلکه به جهان تحمیل کردند که میلیون ها قربانی داشت و در فقره های داخلی و نسل کشی یهودیان و دیگر عناصر مثلا نامطلوب آلمانی چند میلیون نفر را قربانی کردند ولی چه باور بکنیم چه نه، جز چند شبه کودتا و توطئه علیه هیتلر، «هیچ» جنبش موثر مردمی در طول حاکمیت نازی ها در آلمان به وقوع نپیوست و همه چیز ظاهرا به دست آلمانی و برای آلمانی و به نفع آلمانی صورت می گرفت و دخالت خارجی بر خلاف خواست مردم آلمان بود و جایز نبود و اگر یک آلمانی از خارجی تقاضای کمک برای رهایی از شر نازی ها می کرد عین خیانت بود و حضور خارجی، دخالت در امور داخلی یک کشور مستقل به شمار می رفت تا زمانی که جنگ این اجازه را به خارجی های درگیر جنگ برای دخالت مستقیم داد که از آن در می گذریم.
اکنون این ماییم در سال ۲۰۲۶خارجی و ۱۴۰۴ ایرانی در مقابل حکومت نکبت اسلامی که حدود ۵۰ سال بر ایران حکمرانی کرده و انواع و اقسام بلاها را بر سر ما مردم آورده و هیچ عمل اش به نفع ایرانی و برای ایرانی نبوده و تمام اعتراضات مردمی را سرکوب کرده و اتفاقا به طور کامل در نابودسازی ایران مثل اشغالگران مهاجم عمل کرده، مردم ایران را به وحشیانه ترین شکل ممکن سلاخی کرده، کشتار و زندان و شکنجه و جنگ دستاورد او بوده، و اکثر ایرانیان هم خواستار نابودی این حکومت بوده و هستند ولی به خاطر سرکوب های وحشتناک توانایی حذف این حکومت را نداشته و ندارند.
امروز پرزیدنت ترامپ برای دومین بار حکومت نکبت اسلامی را تهدید کرد که اگر مردم تان را بکشید ما به کمک آن ها خواهیم آمد.
ما مخالفان صد در صدی حکومت نکبت اسلامی این تهدید را باید ارج نهیم و کمک امریکا و هر کشور دیگری را به خودهامان قدر بشناسیم.
ما اگر به تنهایی توانایی بر انداختن حکومت را داشتیم با این درجه از مخالفت و با این اکثریتی که داریم قطعا می توانستیم در این ۵۰ سال کاری از پیش ببریم که نتوانستیم.
مخالفان چند در صدی و نه صد در صدی حکومت وعده می دهند و دلخوش اند به این که ۵۰ سال دیگر بعد از این که ایران و چند نسل دیگر کاملا سوختند و از بین رفتند، این حکومت خود به خود بر خواهد افتاد و راضی اند به مثلا این که زنان،،، امروز بخشی شان می توانند حجاب بر سر نکنند. شعارشان هم این است که ما نگران اعتراض ها نیستیم، نگران دخالت بیگانگان (تو بخوان امریکا و اسراییل) هستیم!
ما اگر امروز از سنگری که پرزیدنت ترامپ با پشتیبانی اش از مردم برای ما درست کرده استفاده نکنیم و حکومت نکبت را سرنگون نکنیم، اگر فردا خارجی ها خودشان اقدام کنند و مثلا با کودتا یا دخالت نظامی، حسن و حسینی بر ایران حاکم کنند یا برای ما قانون اساسی بنویسند نباید ناراحت شویم و آن ها را مقصر بدانیم.
این مملکت اگر مملکت ماست، پیش از هر کس ما در قبال آن مسوولیم و قبل از هر کس این ما هستیم که باید برای ریشه کن کردن غده ی بدخیم حکومت نکبت اسلامی اقدام کنیم.
اگر اقدام نکردیم، انتظار نداشته باشیم که دیگران اقدام نکنند و به فکر منافع شان نباشند. اکنون، این ما و این غده ی سرطان اسلامی که در مناسب ترین حالت برای ریشه کن شدن است.
تصاویری از نهمین روز اعتراضات در تهران و شهرستانها
اعتراضات در ۷۸ شهر ایران + رویترز: رژیم نگران است
