در قالب حمایت حداکثری، واشنگتن باید به‌طور علنی از عملیات آشکار و پنهان اسرائیل پشتیبانی کند و با بهره‌گیری از توان سایبری و اطلاعاتی آمریکا، دستگاه سرکوب رژیم را تضعیف کند: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نیروهای امنیت داخلی، نهادهای اطلاعاتی و سامانه‌های فرماندهی و کنترل که آیت‌الله‌ها را در قدرت نگه می‌دارند.

هدف، خنثی‌سازی ماشین سرکوب است، هم‌سطح‌کردن میدان نبرد برای غیرنظامیان بی‌سلاح در برابر رژیمی مسلح.

هم‌زمان، ایالات متحده باید حمایت غیرنظامی را افزایش دهد: فراهم‌کردن ارتباطات امن، تأمین مالی اعتصاب‌های کارگری، و کمک به سازمان‌دهی و تداوم اعتراضات.

عملیات سایبری می‌تواند هماهنگی رژیم را مختل کند.

فشار روانی و کارزارهای نفوذ دیجیتال می‌تواند وفاداری نخبگان را بشکند.

شبکه‌های حمایتی رژیم در داخل و خارج قابل برچیدن‌اند.

ارتباطات امن برای معترضان حیاتی است. برای این کار، واشنگتن باید واکنش همیشگی رژیم قطع اینترنت را خنثی کند.

گسترش VPNهای رایگان و همکاری با بخش خصوصی، از جمله استارلینک، برای متصل نگه‌داشتن ایرانیان ضروری است.

اگر ایرانیان نتوانند ارتباط برقرار کنند، نمی‌توانند بسیج شوند.

اپوزیسیون اکنون سراسر جامعه ایران را دربر گرفته است.

اتحادیه‌های کارگری اعتصاب‌هایی شبیه جنبش همبستگی لهستان به راه انداخته‌اند.

بازاریان نیز پیوسته‌اند؛ بازار بزرگ تهران که زمانی ستون حمایت رژیم بود در اعتراض تعطیل شده است.

زنان ایرانی همچنان در خط مقدم‌اند؛ با نافرمانی از پوشش اجباری و زنده‌کردن روح جنبش زن، زندگی، آزادی در سال‌های ۲۰۲۲-۲۰۲۳.

حمایت حداکثری آمریکا می‌تواند مانع از آن شود که این جنبش‌ها با ترس، فرسودگی و خشونت سرکوب شوند.

به همین دلیل، واشنگتن باید به روزها و هفته‌های پیش‌رو نیز نگاه کند.

مقاطع کلیدی تقویم ایران -- به‌ویژه بهمن (۲۱ ژانویه تا ۱۹ فوریه)، ماهی سیاسی که یادآور سقوط رژیم شاه و تأسیس جمهوری اسلامی است، و نوروز در ۲۰ مارس فرصت‌هایی برای تقویت پیام‌های اعتراضی و هماهنگی کارزارهای اطلاعاتی فراهم می‌کند.

ایالات متحده باید فشار دیپلماتیک و اقتصادی را نیز تشدید کند.

متحدان باید سپاه پاسداران را سازمان تروریستی اعلام کنند و روابط دیپلماتیک با تهران را قطع یا تنزل دهند.

مقامات رژیم در همه سطوح باید با تحریم‌های هدفمند و مسدودسازی دارایی‌ها روبه‌رو شوند و دارایی‌های مسدودشده ایران در خارج برای حمایت از صندوق‌های اعتصاب کارگری به کار رود.

آنچه ترامپ باید از آن بپرهیزد، عقب‌نشینی یا تلاش بی‌ثمر دیگری برای مذاکره با رژیمی است که گفت‌وگو را برای خرید زمان به کار می‌گیرد.

چنین فرصت‌هایی نسلی یک‌بار رخ می‌دهند.

از سال ۱۹۷۹ تاکنون، رژیم ایران تا این اندازه آسیب‌پذیر نبوده است.

پس از نزدیک به نیم قرن تاریکیِ دینی، تاریخ دریچه‌ای باریک گشوده است.

ترامپ باید به گشودن آن کمک کند.