چند هفته پیش، روزی که سال هاست منتظر رسیدن اش بودیم فرا رسید. اما باز به نتیجه نرسیده ایم. روزی که می تواند به نتیجه برسد با خود نتیجه فرق دارد. اگر دقت نکنیم و اگر حواس مان نباشد، این روز می تواند از دست برود و امروز هم مثل خیلی سال ها نتیجه ای از آن گرفته نشود و باز سالیانی دیگر باید در انتظار چنین روزی بمانیم.هنر اهل سیاست و مردم انقلابی استفاده از لحظات صحیح است. لحظاتی که با هیچ اراده و خواستی به وجود نمی آيد ولی حتما در یک لحظه تاریخی خود به خود به وجود می آيد. خیلی آسان به وجود می آيد و خیلی آسان از دست می رود. لحظه ای که در آن یک جامعه عظیم منفجر می شود. لحظه ای که در آن یک رهبر بزرگ در تاریخ خلق می شود. لحظه ای که یک چیز جدید کشف می شود. و این لحظات سرنوشت ساز همان طور که خیلی به ظاهر ساده پدید می آيد خیلی به ظاهر ساده از دست می رود و محو می شود. مثل ایده نوشتن یک کتاب تاریخساز، یک رمان ماندگار که در یک لحظه از زندگی نویسنده به سرش می افتد و او اگر در آن لحظه کار نوشتن را شروع نکند، لحظاتی بعد آن را فراموش می کند و از یاد می برد و آن کتاب هرگز نوشته نمی شود.

در ایران چند بار لحظه ی انقلاب فرا رسید ولی به نتیجه نرسید. عواملی که خلق کننده ی انقلاب موفق می تواند باشد در این زمان ها همه با هم در یک جا جمع شده است و امکان وقوع انقلاب را فراهم آورده است. ۴۷ سال ما تمام عواملی که می توانست یک انقلاب را به وجود بیاورد یک جا داشتیم و فقط یک قلم چیز نداشتیم که آن هم تاریخ جهان دست به دست هم داده است و آن را در اختیار ما گذاشت: دخالت کشوری خارجی و قدرتمند که در کنار منافع خودش از نظر انسانی هم می خواهد مردم ایران نجات پیدا کنند. کشوری به نام امریکا. آیا امریکا خواهد توانست این خواست مردم ایران را عملی کند و به کمک مردم ایران بیاید؟

این اتفاق می تواند هرگز نیفتند و ما همچنان سال های دیگر در پنجه های حکومت نکبت اسلامی اسیر بم
انیم و نتوانیم خود را از شر آن برهانیم.

پس باید از موقعیت استفاده کنیم چون همان طور که به راحتی به دست آمده به راحتی می تواند از دست برود....

>