ریسک جنگِ طولانی و غیرخطی: تجربه دو دهه جنگ‌های پرهزینه خاورمیانه، حساسیت جامعه آمریکا را نسبت به «درگیریِ بدون خروجی روشن» بالا برده است.

سال سیاست داخلی و محاسبه انتخابات: هر عملیات اگر به کشته و اسارت و بحران انرژی و جهش قیمت‌ها ختم شود، هزینه‌اش مستقیم روی سیاست داخلی آمریکا می‌نشیند.

ابهامِ پاسخ ایران : مهم‌ترین عامل بازدارنده، نامعلوم بودن شکل پاسخ است، یعنی همان ابهام سازنده‌ای که در دکترین‌های بازدارندگی نقش حیاتی دارد.

رؤیای ضربه بدون هزینه
در ادبیات تصمیم‌سازان آمریکایی رگه‌هایی از دو اصل جنگی دیده می شود؛ اول تلفات صفر برای آمریکا، دوم خسارت حداقلی به تجهیزات. این تصویر، اگرچه برای سیاستمدار جذاب است، اما در جغرافیای ایران و محیط پیرامونی‌اش، به‌سختی قابل تحقق است؛ چون طرف مقابل دقیقاً روی همان نقطه دست می‌گذارد و ضربه محدود را به هزینه بزرگ تبدیل می کند.

به زبان ساده، اگر منظور آمریکا از «جنگ پاک» این است که درگیری را محدود و قابل کنترل نگه دارد، پیام ایران دقیقاً برعکس آن است. تهران هشدار داده هر حمله‌ای را طوری پاسخ می‌دهد که جنگ از کنترل خارج شود و هزینه درگیری برای طرف مقابل به‌مراتب سنگین‌تر از یک ضربه محدود باشد.

چرا «ضربه نظامی» ممکن است نتیجه معکوس بدهد
یکی از مهم ترین مولفه های مورد محاسبه شرایط داخلی ایران در محاسبه ترامپ است. این گزاره برای آمریکایی ها ثابت شده است که هر نوع ضربه خارجی می‌تواند به احیای انسجام ملی ایران منجر شود به‌ویژه اگر جامعه، تهدید را «خطر علیه تمامیت کشور» تلقی کند. این دقیقاً همان پارادوکس عملیات نظامی علیه کشورهاست: ابزارِ شکاف‌آفرین، گاهی تبدیل به ابزارِ وحدت می‌شود. اگر آمریکا تصور کند می‌تواند با فشار همزمان از داخل و خارج به نتیجه برسد، شکست یا فروکش‌کردن فشارهای داخلی این محاسبه را به‌هم می‌زند. در چنین وضعیتی، حمله نظامی دیگر نقش «ضربه نهایی» را ندارد و به احتمال زیاد به یک جنگ سخت، طولانی و پرهزینه برای آن ها تبدیل می‌شود.

نگرانی متحدان از آتشی که کنترل نشود
گزارش روزنامه گاردین به این اشاره دارد که نگرانی از گسترش بحران و پیامدهای منطقه‌ای جدی است. اگر درگیری از کنترل خارج شود، مسیرهای انرژی، اقتصاد کشورهای پیرامونی، امنیت پایگاه‌ها و حتی ثبات دولت‌ها در معرض موج پس‌لرزه قرار می‌گیرد. به همین دلیل، حتی دولت‌هایی که با ایران اختلاف دارند، در بزنگاه جنگ، معمولاً دنبال «کاهش ریسک» هستند.

از نگاه اسرائیل، مسئله فقط شروع درگیری نیست، بلکه ادامه دادن آن تا رسیدن به اهداف مشخص و توان تحمل هزینه‌هایش است؛ جایی که تل‌آویو همزمان به تداوم فشار فکر می‌کند اما از گرفتار شدن در یک جنگ فرسایشیِ طولانی می‌ترسد، چون هر روز ادامه درگیری، هزینه‌های امنیتی و اقتصادی را بالا می‌برد و فشار افکار عمومی را برایشان تشدید می‌کند.