چند روز قبل و در نبود اینترنت زندگینامه فریدون مجلسی را در وبسایت ایرانی "کتابراه" می‌خواندم. خدمت سربازی همزمان با دوران تحصیل و دانشگاه و بلافاصله استخدام در وزارت خارجه و اعزام به واشینگتون به عنوان کنسول و برخورداری از بورس تحصیلی در آمریکا و بازگشت به ایران در سال ۱۳۵۱ و فعالیت در دفتر نخست‌وزیری.

یعنی آیا ممکن است یک فرد تحصیل‌کرده روزی استخدام شود؟ این برای یک جوان زیسته در جمهوری اسلامی بی‌نهایت تولید شگفتی می‌کند. این ملت باید فدا شوند تا اوباش تروریست رانت‌خوار صاحب منصب و شغل شوند؛ گدایان معتبر شوند و لایق ها قبلا مهاجرت می‌کردند؛ آنهایی هم که تابحال جلای وطن نکرده‌اند اکنون یا باید کشته شوند یا در زندان بمیرند.

وقتی بی‌شرمانه مدعی می‌شوند که شاهزاده رضا پهلوی که فراخوان داده و مردم را به خیابان دعوت کرده مسئول کشتار است دیگر هیچ استدلال و منطقی هماوردی این بی‌حیایی را نمی‌یابد. تنها به ذهن همین می‌آید که گویی یزید ابن معاویه پس از واقعه عاشورا، حسین ابن علی را باعث کشتار یارانش بداند، یا بگوید قیام نمی‌کردند تا کشته نمی‌شدند. اما این بار دیگر کشتار ۷۲ تن نیست؛ ده‌ها هزارنفر و طبق برآوردهای دیگری حتی نزدیک به پنجاه‌هزار نفر را کشتند.

مردمانی که به امید یک راهپیمایی اعتراضی، خانوادگی راهی خیابان شدند و خانوادگی هم آماج تیر مستقیم دژخیمان شدند. مردانی که عین کشته‌های کربلا، با همسر و فرزندان خود، یعنی با عزیزترین افراد خود راهی خیابان شدند و دچار فاجعه‌ای ابدی شدند. مگر می‌شد چنین سفاکی را تصور کرد؟

یاد آن شخصی افتادم که روزی قاطرش را دزدیدند. یکی می‌گفت گناه توست که از پاس آن اهمال ورزیدی. دیگری گفت گناه مِهتَر است که در طویله باز گذاشته است. آن شخص گفت: "پس در این صورت دزد را گناه نباشد"
آیا پدر شاهزاده رضا پهلوی انقلابی‌های ۵۷ را به رگبار بست؟ آیا حسنی مبارک یا بن علی چنین کردند؟ کدام یک از دیکتاتورهای جهان با ملت خودشان چنین کردند؟ کدام دیکتاتوری از کشورهای دیگر شبه‌نظامی وارد کرده تا ملت خودش را قتل‌عام کند؟ چگونه می‌توان رهبری یک قیام را عامل کشتار طرفدارانش دانست؟

یعنی آنقدر اصل مسلم جهان این است که رژیم بقاگرای اهریمن هر طوری شده باید بماند؟ آیا شاهزاده گفته بود بر مجروحان آرمیده در کف خیابان یا تخت‌های بیمارستان‌ها تیر خلاص بزنید؟ این رفتار تنها نشان از وحشی‌گری شما تروریست‌های بسیجی و سپاهی دارد که در اوج شیطان‌صفتی خود، مردم آزاده‌ی ایران را کافر و "مهدورالدم" می‌پندارید و خیلی راحت می‌کشید و وقتی نام تروریست می‌گیرید هار می‌شوید.

امپراتوری دروغ خامنه‌ای تا اینجا کار کرده اما یک شیاد را همیشه بخت یاری نمی‌کند. دروغ و دغل و پروپاگاندا را تا ابد یارای مقابله با راستی نیست.

وضعیت خامنه‌ای که اکنون از چاهی به چاه دیگر پناه می‌برد، بسیار شباهت به سرنوشت امیر خلف صفاری، آخرین پادشاه دربه‌در مانده صفاری در روزهای احتضار این خاندان دارد. کسی که امیر حسین ابن طاهر را به دروغ زندیق نامید تا از اتحادش با سبکتگین غزنوی جلوگیری کند. از سوی دیگر رشوه فراوانی به سبکتگین داد. امیرحسین را هم با حیله‌های فراوان خود به قتل رساند. ابویوسف قاضی سیستان را نزد حاکم دیلمی کرمان، استاد هرمز فرستاد و همراه او غلامی فرستاد تا پس از برقراری صلح، ابویوسف را زهر خورانده و به قتل رساند و سپس استاد هرمز را مسئول قتل ابویوسف کند. پس از آنکه با غارت بست، سبکتگین را به خشم آورد، هرچه از آن دیار گرفته‌بود همراه هدایای بسیار پیش سبکتگین فرستاد و عذرخواهی کرد.

بعدها در زمان سلطان محمود غزنوی به خراسان دست‌اندازی کرد و با کشتن بغراجق عموی سلطان محمود، پوشنگ و هرات را تصرف کرد. سلطان محمود که شنیده‌بود در زمان مرگ پدرش سبکتگین، امیرخلف شادمانی کرده‌بود، او را هنگامیکه برای تفریح به کوه اسپهبد رفته بود به محاصره درآورد. امیرخلف آنجا هم با دادن صدهزار درهم و خواندن خطبه به نام محمود صلح خرید. بعد از آن در جنگ با پسر خود طاهر شکست خورد و وقتی همراهان طاهر او را از دیدار با پدر برحذر داشتند که او مردی مکار است باز طاهر به دیدار پدر آمد و پدر از قبل اسباب قتل او را فراهم کرده‌بود. زمانی هم که سلطان محمود لشکری برای مقابله با امیرخلف فرستاد، با هدایای بسیار نزد سلطان آمد و محمود به نیکی با وی رفتار کرد و او را به جوزجانان فرستاد اما خلف آنجا هم دست از توطئه برنداشت و سعی کرد با ایلک‌خان روابطی برقرار کند تا آنکه سلطان محمود دستور داد او را به زندان انداختند و در زندان جان سپرد. (پروین ترکمنی آذر، تاریخ تحولات سیاسی ...، سمت، ۱۳۹۹: ۱۴۰ الی ۱۴۳)

اکنون نیز برای رهبری که تمام دستگاهش را با دروغ و رشوه و تبانی نگه داشته، کارایی این ابزارها همیشگی نیستند. آفتاب همیشه پشت ابر نمی‌ماند و پیروزی راستی بر دروغ غایت هر کیهان‌شناختی در باور ایرانیان از دوران باستان تا کنون بوده‌است. سرتاسر گاهان اوستا که سروده‌های خود زردشت است، طبق آنچه در پژوهشی شمردم، لااقل ۱۱۱ بار کلمه‌ی "راستی" و ۵۳ بار کلمه‌ی "منش پاک" آمده‌است. در مقابل لااقل ۲۸ بار کلمه‌ی "دروغ" و ۳۵ بار کلمه‌ی "دروغ‌پرست" آمده و به شدت از آن برائت جسته شده و نماد و مهمترین مشخصه‌ی بدگوهران معرفی شده‌است.

حداقل ۱۶ بار کلمه‌ی خوشی و ۸ بار کلمه‌ی خرمی آمده و همواره صحبت این است که دروغ‌پرستان دنبال آن اند که خوشی و خرمی را از زندگی مردم بستانند. (ر.ک. به اوستا، پورداوود و دارمستتر، تهران،: نگاه، ۱۴۰۱: صص۱۰۳ الی ۱۶۱)

همچنان باید امیدوار بود، مردم اکنون باید به همدیگر امید و یاری برسانند و پشت یکدیگر باشند. باید دم به دم به یکدیگر دلداری داد که پایان شب سیه سپید است‌. اکنون که جهان شاهد وضعیتی کم‌مانند در حافظه‌ی تاریخی‌اش شده به یاری ما می‌آید. لذا همچنان صحنه را باید حفظ کرد و اگر حاضر نباشیم بعد از این فاجعه‌ای که آفریدند تک‌تک ملت ایران را از بین خواهند برد.

محمدعلی غیبی (روزنامه‌نگار و دانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام در دانشگاه تبریز)