داشتم دنبال این جواب میگشتم که چرا دو کلمه «پنجاه و هفتی » به دشنام دردآوری تبدیل شده؟ به نتیجه درد آور تری رسیدم.

تحقیق نشان داد که پنجاه و هفتی کسیست که نپرسید قرار است به چه چیزی «آری» یا «نه » بگویم؟ رفت و نپرسید و‌خوذش و یک ملتی را نابود کرد. پنجاه و هفتی برای او دشنام است چون نادانی او را شهادت می‌دهد.

ولی امروز آنکه هنوز فکر می‌کند که در ۵۷ کار عاقلانه ای انجام داده بداند که دیگر صرفا اتهام به نادانی (دارم سعی می‌کنم مودب باشم که خیلی سخته) نیست. او شریک قتل ده ها هزار ایرانی بیگناه است.

توبه کنید. نادانی جنایت نیست. برای یک بار هم که شده بگویید آنچه ما کردیم شرط عقل نبود. هستند فرهیختگانی که هر چند با تاخیر ، این صداقت را داشته اند.

پاینده ایران