خمینی تا آخرین نفس، ضد اجنبی (در معنای نفرت‌انگیز و نژادپرستانه آن) باقی ماند. اجنبی که در به قدرت رساندن او‌ــ بی‌آنکه به تئوری توطئه باور داشته باشم‌ــ نقشی پررنگ داشت (مصالح عالیه با توطئه فرق دارد). خمینی علی‌رغم همه عرب‌زدگی‌ (در مقام یک فقیه شیعه) به‌شدت ضدعرب بود. یکی از عمده‌ترین دلایل این امر ضعف او در گویش عربی و ندانستن زبان معاصر عرب بود. آن شب که عرفات سه روز بعد از به تخت نشستنش به ایران آمد، من هم چنانکه در تصاویر مانده از آن شب پیدا است، از فرودگاه تا مدرسه علوی با ابوعمار همراه بودم.

خمینی عرش را سیر می‌کرد و حواریونش برای دست در گردن عرفات انداختن و تصویری به یادگار گرفتن، سر از پا نمی‌شناختند. من حیرت کردم وقتی دیدم خمینی با لهجه‌ای بسیار بد و واژگانی نامفهوم و اغلب غلط به مدح و ثنای عرفات از انقلاب و شخص خود پاسخ می‌دهد. تعجب کردم، گو اینکه بسیار دیده بودم آخوندهایی را که هنگام تلفظ «والضالین»، آنقدر غلیظ و کشدار بانگ بر می‌داشتند که شنونده دل‌غشه می‌گرفت، اما دو کلمه عربی نمی‌دانستند و وقتی پدرم سربه‌سرشان می‌گذاشت و عربی دانستن مرا به رخشان می‌کشید، از مباحثه می‌گریختند.

حسین خمینی به داد جدش رسید. او پانزده شانزده سال بیشتر نداشت و نورچشم پدربزرگ بود. او و مریم بازماندگان سید مصطفایی بودند که روزگار مهتری و سلطانی پدر را ندید و در همان تبعیدگاه نجف به سکته درگذشت. منتها سید مصطفی اگر به سکته دماغی هم می‌مرد، در فضای آن روز حتما شهید به حساب می‌آمد و دست ساواک را در پس مرگش جستجو می‌کردند که کردند. با آنکه پزشکان عامل مرگ را بالا بودن چربی خون و قند و چاقی مفرط و سکته‌های پیاپی اعلام کردند، ادعا شد حتما کاسه‌ای زیر نیم کاسه بود و لابد ساواک در خورش بامیه یا آبگوشت بزباش او زهر هلاهل ریخته بود.

گاهی که به گذشته می‌اندیشم، می‌بینم مرگ جهان‌پهلوان تختی را هم که آل‌احمد همچون مرگ صمد بهرنگی در رودخانه ارس، با اشاره و نیش و کنایه، به دست دستگاه امنیتی نسبت داد، ما همه باور کردیم و قول آل‌احمد و شمار دیگری از مخالفان شاه را پذیرفتیم که بله آ‌ن‌ها را کشته‌اند.

باری، خمینی چون به مسائلی از نوع کنوانسیون ژنو و پیمان‌های بین‌المللی در رابطه با دیپلمات‌ها و اتباع خارجی و... اعتنایی نداشت، گروگان‌گیری را تایید کرد، بر کشتار سربازان و دیپلمات‌های آمریکایی و به گروگان گرفتن شهروندان غربی و کشتن ده‌ها سرباز و افسر فرانسوی در لبنان صحه گذاشت و برای آدمکشانی که به این جنایات دست زده بودند، دعای خیر نثار کرد.

نگاه «سید» به اجانب

خامنه‌ای در ابتدا، همچون هاشمی رفسنجانی، بهشتی و باهنر و مهدوی کنی و مطهری، به هیچ روی با غرب دشمنی نداشت. اجنبی‌ستیزی از عوارضی بود که در مقام «نایب امام زمان» بر او عارض شد و علی‌اکبر ولایتی، مشاور سیاسی ارشد او که خود از فریفتگان فرهنگ و تمدن غرب و دلبسته پیشرفت‌ها و فناوری آمریکا بود و هست، هم نه‌تنها برای رفع این عارضه کمکی نکرد بلکه هر روز با افسانه‌پردازی، ذهن «علی ابن جواد» را بیشتر به سوی ترس از آمریکا و اجنبی‌ستیزی آن هم در مفهوم منفی‌اش، هدایت کرد.

خامنه‌ای پذیرفته که هر بامداد، وقتی رئیس جمهوری آمریکا وارد دفتر بیضی خود می‌شود، بلافاصله از رئیس سیا سوال می‌کند از دیشب تا حالا جمهوری ولایت فقیه چه دستاوردهای عظیم در عرصه صنعت و امنیت و امور نظامی و راهبردی داشته و آیا سید علی آقا از ۱۰ شب تا صبح، یکسره خوابیده است؟

البته اجنبی‌ستیزی «مقام معظم رهبری» فقط آمریکا و انگلستان و تا حدی فرانسه و البته یهودیان را شامل می‌شود. (دشمنی سیدعلی آقا با اسرائیل نیست، بلکه با یهودیان است) وگرنه روس‌ها و کره شمالی، چینی‌ها و کوبایی‌ها و بلاروسی‌ها و ونزوئلایی‌ها و سوری‌ها مورد لطف و عنایت ویژه ایشان‌اند.

برخلاف تصور بعضی، مردم ایران در مجموع به هیچ روی خارجی‌ستیز نیستند و از غیر ایرانی کینه ندارند. تا پیش از انقلاب، خیل جهانگردانی که از ایران دیدار می‌کردند، همگی با خاطره‌ای خوش از مهمان‌نوازی مردم ایران، سرزمین ما را ترک می‌کردند. حتی امروز با وجود شرایط سختی که برای جهانگرد خارجی در ایران وجود دارد، باز هم، هر که از ایران دیدن می‌کند، جدا از مشکلاتی که حکومت عامل آن است، از مردم ایران به‌جز محبت و مهمان‌نوازی نمی‌بیند.

سال‌ها «مرگ بر آمریکا» گفتند ولی در فردای فاجعه ۱۱ سپتامبر، هزاران ایرانی جوان و پیر، مرد و زن شمع به دست با چشمانی اشکبار در میدان محسنی، با ملت آمریکا، همدردی کردند.

شش میلیون ایرانی در خارج کشور زندگی می‌کنند. کجا شنیده‌اید که یک ایرانی عضو گروه‌های ضدغربی مسلمانی شود که پاکستانی‌ها و عرب‌ها و مسلمانان متعصب تحت تاثیر تبلیغات اسلامی ناب انقلابی سلفی بن‌لادنی و محمدی ولایی سیدعلی آقایی، در سال‌های اخیر در غرب به راه انداخته‌اند؟

ما ضد خارجی نیستیم و از خارجی هم نمی‌هراسیم. در میان مهاجران مسلمان در جوامع غربی، شاید از معدود ملت‌هایی باشیم که در جامعه جا می‌افتیم و رفتار و گفتار و ظاهری عجیب و غریب نداریم تا انگشت‌نما شویم. نه ریش‌های سلفی چندش‌آور می‌گذاریم و نه زنانمان با مقنعه و چاقچور، نگاه پرنفرت بومیان سرزمین‌های محل اقامتمان را به دنبال دارند.

ایرانیانی که متظاهر به دینداری‌اند هم شاید به‌ دلیل همان فرهنگ جاافتاده در جامعه ما، در خارج به ظاهر خود توجه دارند و کمتر با ظاهر متفاوت از ظاهر اکثریت مردم سرزمین‌های محل اقامتشان، در کوچه و خیابان ظاهر می‌شوند.

در ارزیابی اجنبی‌ستیزی و خارجی‌هراسی ایرانیان، یادمان باشد که مردم را از حکومت آن‌ها جدا کنیم؛ حکومتی به ‌نام جمهوری که جمعی بیمار روانی گرفتار مالیخولیای ضدخارجی، آن را اداره می‌کنند. متاسفانه مبتلایان به این عارضه فقط ذوب‌شدگان در ولایت سیدعلی خامنه‌ای نیستند، بلکه توده‌ای‌های سابق، چپ‌های به پیری‌رسیده مقیم دیار مستکبران و استعمارگران و اخیرا مخالفان شاهزاده رضا پهلوی نیز دچار این عارضه شده‌اند و به محض آنکه نام آمریکا و اروپا به میان می‌آید، دچار تب میهن‌پرستی می‌شوند.

آشکارا می‌توان دید که مبتلایان به «ویروس دشمنی با خارجی» بر این باورند که غربی‌ها همه دارایی و مایملک و امکانات خود را به میدان آورده‌اند و تلاش می‌کنند میان تمام گروه‌های داخلی و خارجی ضدانقلاب یک پیوند همه‌جانبه، هماهنگ، دارای تقسیم کار و جدول زمانی ایجاد کنند. حسین بازجو (شریعتمداری) و اخیرا دارودسته‌های مدعی اصلاح‌طلبی از نوع جلایی‌پور و شمس‌الواعظین ادعا می‌کنند از پس پرده رویدادهای اخیر باخبرند و انقلاب ملی ما دستپخت موساد و سیا است و آن زارع اهل ممسنی که فرزند و نوردیده‌اش را از دست داده، در مقر موساد آموزش تروریسم دیده است!

بارها چنین تعبیرهایی را شنیده‌ایم و ای کاش حداقل در رابطه با تلاش برای همدلی اپوزیسیون، درست بودند. در پایان هفته، همه از مبتلایان به مالیخولیای ضدغربی تا آن‌ها که امیدوارند دونالد ترامپ به وعده خود عمل کند، منتظر نتایج دیدار عمانیم. آیا پس از این دیدار عراقچی خندان از مسقط بازمی‌گردد یا ملت بزرگ فداکار ما است که اشک‌هایش را پاک می‌کند.

من تردیدی ندارم که صبح پیروزی نزدیک است.