بررسی‌ها نشان می‌دهد که کودکانی که سرکوبگران حکومتی طی تنها دو روز کشته‌اند، از گروه‌های سنی مختلف‌اند و از کودک دو ساله تا ده‌ها نوجوان ۱۷ و ۱۸ ساله بین آن‌ها وجود دارد. این گزارش به یادمان برخی کودکان زیر ۸ سال که در روزهای اخیر کشته‌ شدند، اختصاص دارد.

علی‌محمد صادقی، کودک دو ساله، شامگاه نوزدهم دی‌ماه در شهر دهق، از توابع استان اصفهان، در حالی که روی شانه‌های پدرش نشسته بود، هدف گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و کشته شد.

بر اساس گزارش‌های منابع محلی، پدر و مادر داغدار علی‌محمد، در شرایطی دردناک و غیرانسانی، پیکر بی‌جان فرزندشان را به‌ مدت دو روز تا زمان خاکسپاری، در برف نگه داشتند. گفته می‌شود خانواده‌ علی‌محمد پس از این واقعه نیز از فشارها و تهدیدهای امنیتی در امان نمانده‌اند.

بهار سیفی، کودک دو ساله نیشابوری، روز جمعه نوزدهم دی‌ماه، هدف گلوله جنگی سرکوبگران حکومتی قرار گرفت و کشته شد. نیروهای امنیتی خانواده حسینی را وادار کردند مقابل دوربین بگویند فرزند خردسال آنان را «معترضان» کشته‌اند.

بهار به همراه برادر بزرگش، میلاد، برای گذاشتن زباله‌ بیرون از خانه رفته بود که هدف شلیک نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. او با حال وخیم به بیمارستان منتقل شد، اما در نهایت پس از سه روز جان باخت. بهار را خارج از نیشابور و در روستای شاداب به خاک سپردند.

در ویدیویی که رسانه‌های سرکوب از خانواده سیفی منتشر کردند، مادر، پدر و دو برادر بهار حضور دارند. همچنان مشخص نیست این خانواده در چه شرایطی به مصاحبه با رسانه‌های حکومتی وادار شدند.

ملینا اسدی، دختر سه ساله کرمانشاهی، روز پنجشنبه هجدهم دی‌ماه در بلوار طاق‌بستان، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.

رسانه‌های حکومتی مدعی شدند که ملینا را «گروه‌های تروریست مسلح» کشته‌اند و بر اساس همین ادعا نیز مصاحبه‌ای از خانواده اسدی منتشر کردند. پدر ملینا در این مصاحبه گفت که به قصد خرید شیر خشک برای پسرش از خانه بیرون رفت و به اصرار ملینا، او را نیز با خود برد، اما در میان راه، گلوله‌ای به سر ملینا شلیک شد و خون پهنای صورتش را پوشاند.

او گفت: «در آن لحظه وحشتناک شوکه شده بودم. فقط یادم می‌آید که در خیابان می‌دویدم. داد می‌زدم و به‌ دنبال یک مرکز درمانی بودم. در همه آن لحظات هولناک از خدا می‌خواستم دخترم را به من برگرداند. دنبال معجزه بودم و نمی‌خواستم باور کنم که دخترم را از دست داده‌ام.»

آنیلا ابوطالبیان، دختربچه هشت ساله اصفهانی، شامگاه نوزدهم دی‌ماه به همراه مادر و مادربزرگش از خانه بیرون آمد و در مسیر بازگشت به خانه در حالی‌ که همراه مادربزرگش در صندلی عقب خودرو نشسته بود، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.

ایندیپندنت فارسی، پیش‌تر گزارش داده بود که پیکر این کودک را تنها به شرط حضور خانواده در یک مصاحبه تلویزیونی و تکرار روایت تحمیلی حکومت مبنی بر شلیک «اغتشاشگران»، به آن‌ها تحویل دادند.

مراسم خاکسپاری آنیلا نیز در فضایی کاملا امنیتی و زیر نظر نیروهای حکومتی برگزار شد. نزدیکان خانواده گفتند که پدر و مادر این کودک پس از جان‌ باختن فرزندشان دچار بحران شدید روحی شده‌اند.

علی‌محمد، بهار، ملینا و آنیلا، تنها چهار تن از صدها کودکی‌اند که به‌طور مستقیم هدف شلیک نیروهای سرکوب قرار گرفتند و جانشان را از دست دادند؛ کودکانی که درباره آن‌ها اسناد و شواهد قابل‌استناد منتشر شده است. با این حال، اطلاعات مربوط به صدها کودک قربانی دیگر به دلیل فشار، تهدید و ارعاب خانواده‌ها هنوز به بیرون درز نکرده و مسکوت مانده است. از جمله کودکی به نام «امیرحسام حسین‌پور» که نامش در مانیتور ویدیویی مربوط به کشته‌شدگان بازداشتگاه کهریزک دیده شد، اما تاکنون هیچ اطلاعات تکمیلی و مستقلی درباره سرنوشت او منتشر نشده است.

جمهوری اسلامی بنا بر الگوی همیشگی خود، تا جایی که امکان دارد کشته‌ شدن کودکان را انکار یا تکذیب می‌کند و هرگاه ناچار به پذیرش اصل واقعه می‌شود، مسئولیت آن را به گردن معترضان می‌اندازد. پیش‌تر در جریان خیزش سال ۱۴۰۱ نیز با بهره‌گیری از همین الگو کشته‌ شدن کیان پیرفلک را به معترضان نسبت داد، حال‌ آنکه مادر کیان به‌صراحت گفت نیروهای حکومتی بودند که خودرو آن‌ها را به رگبار بستند.