Letter Without the Border

Watercolor on textured paper 2026

‏

این نقاشی در مواجهه با متنی شکل گرفت که در صفحه‌ی دکتر مسعود نقره‌کار و سایت خبری گویا خواندم. خواندن آن یادداشت مرا واداشت طرحى بزنم و در نهایت با زبان خودم پاسخی بدهم. گزارش دکتر نقره‌کار را نیز در لینک پایین گذاشته‌ام تا اگر مایل بودید، متن را بخوانید و ببینید این گفت‌وگو از کجا آغاز شد

سنگسار همیشه با سنگ آغاز نمی‌شود. گاهی از واژه شروع می‌شود از لحظه‌يى که زبان از اندیشه جدا می‌افتد و به ابزار خشم بدل می‌شود. سال‌هاست در میدان‌های مختلف در قدرت، بیرون از قدرت، در تبعید، در رسانه يک صحنه تکرار می‌شود انسان پیش از آن‌که شنیده شود محکوم می‌شود. پیش از آن‌که فهمیده شود برچسب می‌گیرد و پیش از آن‌که با او گفت‌وگو شود از دایره بیرون گذاشته می‌شود.

پرسش فقط حکومت نیست. پرسش فقط اپوزیسیون هم نیست. گرفتارى ریشه‌دارتر از این مرزبندی‌هاست ذهنیتی که مخالفت را تاب نمی‌آورد، نقد را تهدید می‌بیند و تفاوت را گناه می‌نامد. وقتی واژه به سنگ تبدیل می‌شود فرقی ندارد در دست چه کسی است. خشونت با تغییر جایگاه ماهیتش را عوض نمی‌کند. آن‌چه هراس‌انگیز است بازتولید همان الگوهاست این‌که انسان در هر سوی ماجرا دوباره به ابزار ایدئولوژی تقلیل پیدا کند، دوباره به نام حقیقت، کرامتش نادیده گرفته شود و دوباره اخلاق، قربانی "حق‌بودن ها" شود.

جامعه‌يى که هنوز گفت‌وگو را نیاموخته در هر شکل و نامی که ظاهر شود با خود همان زبان حذف را حمل می‌کند. پرسش اساسی شاید این نباشد که چه کسی برحق است. پرسش این است تا چه اندازه می‌توانیم با هم اختلاف داشته باشیم و انسان بمانیم؟ اگر واژه نتواند پلی برای فهم باشد، اگر زبان فقط برای زخم‌زدن به کار رود ، فاصله‌يى میان سنگ و کلمه باقی نمی‌ ماند.

زهره خالقى

https://news.gooya.com/2026/02/post-106329.php