سابه سنگین تجمع باشکوه مونیخ بر مذاکرات بی رمق ژنو

فرزانه روستایی

باورکردنی نیست که بیش از ۳۵۰ هزار نفر نفر ایرانی جان فدا فقط در لس آنجلس به خیابان آمده باشند و تجمع های باشکوه مونیخ، تورنتو نیز هر یک بیش از ۲۵۰ هزار نفر شرکت کننده داشته است. کمی شبیه رویاست، ولی حجم ایرانیانی که به خیابان آمدند بی شک معادلات سیاسی خاورمیانه و نیز مذاکرات هسته ای را جابجا خواهد کرد. هیچ رسانه ای نتوانست تیتر یک خود را به موضوعی جز تظاهرات حیرت انگیز ایرانیان در شهرهای بزرگ اختصاص دهد. بحران ایران که مدت هاست در جستجوی راهکار و نقشه راه و رهبر بود هم راهکار پیدا کرد هم نقشه راه و هم رهبر خود را یافت و ایرانیان نشان دادند که سرآمد ملت های غرب خاورمیانه اند و این تازه اول کار است.

هرچند مذاکرات امروز ژنو قرار است در مورد موضوع هسته ای، غنی سازی، موشکی، و نیابتی ها چانه زنی و تکلیف ناو آبراهام لینکلن را روشن کند، اما نمی شود گفت که تجمع های پرشور ایرانیان خارج از کشور هر چهار پایه مذاکرات را تحت تاثیر قرار نمی دهد. وقتی افکار عمومی ملتی چنان با دقت تحولات را پیگیری می کنند می شود انتظار داشت که هر خروجی مذاکرات که رضایت ایرانیان خارج از کشور را تامین نکند منجر به لشگر کشی خیابانی دوباره هموطنان ما شود.

با اینکه علی لاریجانی امکان بازرسی از مراکز بمباران شده را به آژانس پیش کش کرده و عراقجی وزیر خارجه نیز با گروسی رئیس آزانس گفت و گوهای در ظاهر فنی و سنگین داشته است باز هم بعید به نظر می رسد رایزنی های جمهوری اسلامی و آمریکا منجر به کاهش تنش در روابط دو طرف شود.

۱ـ جمهوری اسلامی بیش از دو دهه است که همه تخم مرغ های خود را در سبد هسته ای و غنی سازی و موشکی چیده و ملت ایران را به پای آن قربانی کرده است. هر توافقی که منجر به تغییر معادله سپاهی ها و باند حاکم در پروژه های هسته ای موشکی یا حتی نیابتی ها شود بی شک اختلاف و ترک های عمیقی را در سطوح مدیریت ج ا ایجاد خواهد کرد که خطر آن از جنگ ۱۲ روزه کمتر نخواهد بود.

۲ـ مسعود نیلی اقتصاددان معتقد است سال آینده کمترین پول از درامد نفتی ایران در تاریخ درآمدهای نفتی، به دولت اختصاص دارد،‌ یعنی فقط پنج درصد! دولت با این سهم نه می تواند مخارج خود را تامین کند و نه می تواند بازار ارز را کنترل کند. شاید تیم ج ا در این فکر است که با کوتاه آمدن در مذاکرات به منابع مالی جدید یا احیانا برداشتن تحریم ها مواجه شود. این در حالی است که برداشتن تحریم ها فقط در صورتی امکان پذیر است که تحولی اساسی در روابط کشور ایران و آمریکا شکل بگیرد. در ضمن راهکار برداشتن تحریم ها در کنگره آمریکا بسیار پیچیده و زمان بر است و حتی اگر قرار است تحریمی برداشته شود کنگره یا خزانه داری آمریکا باید در چهارچوب زمانی خود تصمیم بگیرد و روند قانونی آن را با جزئیات طی کند.

به این ترتیب، بعید به نظر می رسد که جمهوری اسلامی امتیازهای بزرگی در مذاکرات واگذار کند که منجر به تعدیل تحریم ها شود. از زاویه دیگری، واگذاری هر امتیازی در جریان مذاکرات باید برآیندی از نظر مشترک مافیای سپاه، طبقه دور زدن تحریم ها و روسها و چینی ها و رمال های بیت باشد و این امری است که تقریبا دست نیافتنی است.

اگر آنطور که گفته می شود قرار باشد سوبسید نان را بردارند تا هزینه سازمان سرکوب را تامین کنند ج ا بزودی با دردسرهای بزرگتری هم مواجه خو.اهد بود. در چنین شرائطی احتمالا استخراج رمز ارز و بلعیدن برق تولیدی کشور برای تامین ماینرها تنها منبع درآمدی است که ج ا را سر پا نگه خواهد داشت.

مذاکرات ژنو به هر نتیجه ای منجر شود، ایران قبل و بعد از کشتار دهها هزار نفر از شهروندان بیگناه یکی نخواهد بود. اگر قدرت مانور ایرانیان خارج از کشور و احیانا عملیات نظامی آمریکا را نیز به معادلات اضافه کنیم عملا سیاه ترین صفحه های تاریخ معاصر کشور بزودی جمهوری اسلامی را در خواهد نوردید.

***