ﻣﺎﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﺎﻧﻲ - مساله ما با حکومت ایران قهر و آشتی نیست، نه ما بچه نابالغیم و نه حکومت پدر و قیم ما که از روش بچه داریش ناراضی باشیم و قهر کرده باشیم: این حکومت چند دهه است مملکت را دچار بحران های متعدد اقتصادی، سیاسی اجتماعی زیست محیطی فرهنگی و ... کرده که هر از گاهی به انفجار اعتراض می انجامد و در جواب اعتراضات، حق به جانب کشتار می کند، این حکومت، موجودیتی مافیایی و قاتل است.
تا زمانی که روال سیستم، کشتار و سرکوب مردم باشد (از هشتاد و هشت به بعد در همه دولت ها چه اصلاح طلب چه اصولگرا کشتار حادث شده پس فرقی ندارد) همکاری با آن باید قطع شود. فقط مشکل این است که حکومت روی اکثر بخش های اقتصادی سایه انداخته تعداد زیادی از ملت را نانخور خودش کرده و همگان امکان قطع کارکردن را ندارند، لااقل باید با مناسبت ها و جشن های کوچک و بزرگش قطع رابطه کرد و خصوصا این کمترین انتظار از آدمهای فرهنگی و هنرمندان و روشنفکران جامعه است.
این که در مراسم شرکت کنیم و در آن غری بزنیم، مثلا نقدی کنیم، به نعل و به میخ بزنیم، رندگویی کنیم شامورتی بازی است. تایید و تثبیت چارچوب ساختار کشتار است. دانش اموز که بودیم یک تست معروف در مبحث مجموعه ها یادمان داده بودند:
کدام یک از اینها یک مجموعه تهی است :
الف- {} ب- {۰}
بعضی ها به غلط ، جواب ب را انتخاب می کردند، چون داخل آن عدد «صفر» را می دیدند و آن را به عنوان هیچ بودن مجموعه در نظر می گرفتند در حالی که خود آن صفر، آکولاد را از تهی بودن نجات داده است.
پس مسأله ساده است ؛ مجموعه جمهوری اسلامی را باید تهی کرد (به آن سمت رفت). جز این گزینه، غلط است.
مذاکرات ژنو منتشر شده در دویچه وله فارسی
***
