جناب رادان گول قیافه ی خلاف اش رو زیاد نخوره. یعنی ایشون رو که با فورسپس از توو رحم مادرش بیرون کشیدن ظاهرا یخرده زیادی فشار دادن کمی کج و معوج شده و فکر کرده خیلی ترسناکه.

به جان خودم نه! من از این ترسناک ترش رو هم دیدم. کجا؟ توو جنگ. عراقی ها رو که گرفتیم، سر دسته شون از نظر قیاف و هیکل دو برابر رادان خوفناک بود.

ماها در مقابل او مثل شاخه ی بید بودیم در مقابل تنه ی چنار صد ساله. او هم خیلی تاثیر گذار بود. اما یه چیزی رو نمی دونست:
مقدار «جیگر» توو شکم آدم و میزان «شقاوت» ربطی به ریخت و قیافه نداره و وای به زمانی که آدم در مقابل دشمنی قرار بگیره که می دونه اگر فرصت به دست بیاره رحم به صغیر و کبیر نمی کنه، اونوقت، همون شاخه ی بید تبدیل به تبر که نه تبدیل به این اره برقیا هست که درخته رو یواش یواش سر فرصت تیکه تیکه می کنه، بعد یخرده صبر می کنه تا یارو درخته به هوش بیاد و قشنگ درد رو، ترس رو، وحشت رو احساس بکنه، بعد به بُرش خودش بدون هیچ عجله ای ادامه بده، باری اون شاخه ترکه ای یه همچین موجودی میشه. آخه قبلا دیده که این هیولا با رفقاش، با زنا، با بچه ها، با مردم جاهایی که اشغال کرده بوده چه ها کرده پس انسانیت را می بوسه میذاره توو کوله اش، میشه حیوانی در حد و اندازه ی خود این هیولا. آخه اخیرا هم واسه ترسوندن مردم مقدار زیادی هم تهدید کرده و گفته که با مردم مثل دشمن برخورد می کنه و دست اش روو ماشه است....

باری، حیوان زبان و واکنش حیوان رو می فهمه نه انسان. حیوان زر زر نمی کنه بلکه عمل می کنه. حیوان انگشت بالا نمی بره و فرت فرت نمی کنه؛ حیوان وقتی خودش رو توو خطر ببینه کاری رو می کنه که هر موجود زنده ای می کنه. وقتی قراره تو رو تیکه تیکه کنن، دستکم تو هم تیکه تیکه کن. اونوقت شاخه ی بید یک قدرتی پیدا می کنه که هیچکس باور نمی کنه.... هوی! احمدرضا! اینا رو دیدم که میگما!

ما رو باش که می خواستیم جلوی مردم رو بگیریم که مبادا اونا هم در مقابل رادان و کفتارهای خیابونیش مثل ماها که با عراقیا آن کردیم که باید می کردیم رفتار کنن. اشتباه کردیم. مرسی احمد رضا که ما رو به اشتباه خودمون آگاه کردی. اینا رو هم از طرف خودم ننوشتم چون نیازی به تهدید لفظی نمی بینم. وقتی عمل هست تهدید واسه چی؟ گفتم اینا رو از طرف بچه های ایرون بنویسم که از خودشون و مقابله هایی که با امثال رادان ها خواهند کرد زیاد تعجب نکنن.....