دریغا که احکامِ یزدان خطاست

که معیارِ داور نه پول و طلاست

*

بداند هر آن کس که اهلِ عباست

جهنم نه جای فقیهی چو ماست

*

ندارم رضایت از این منجلاب

چو هر شب نباشد بساطِ کباب

*

ندانم چرا ساکنِ دوزخم

که شِمری کِشاند عنان و نخم

*

چرا این جهنم ندارد دری؟

که آن را گشاید یدِ حیدری

*

نفهمند اینها کلامِ مرا

بِبُرَد زبانی که گوید چرا

*

دگر پر نگویم ز جنگ و جهاد

که هذیانِ مُزمن بدادم به باد

*

نبینم نشانی ز زندان و دار

نه ون هایِ گشتی پر از پاسدار

*

چو تنگ است اینجا فضای قفس

اگر دود خیزد بگیرد نفس

*

دوباره بگویم که حُکمم خطاست

گواهِ صدیقم جنابِ عطاست