تأسیسات فولاد در "منطقه‌ای خاکستری" قرار دارند؛ نه کاملاً نظامی مانند کارخانه‌های موشکی یا سایت‌های هسته‌ای، و نه کاملاً غیرنظامی مانند تأسیسات آب‌شیرین‌کن. در ایران، این مرز حتی مبهم‌تر است؛ تقریباً هیچ بخشی از اقتصاد نیست که حکومت در آن نفوذ نداشته باشد. یکی از این کارخانه‌ها در سال ۲۰۱۸ از سوی آمریکا تحریم شده و به‌عنوان یکی از منابع مالی مهم برای بسیج معرفی شده بود. با این حال، هدف اسرائیل از حمله، متوقف کردن تولید فلزات مورد استفاده در موشک‌های بالستیک بود، نه قطع منابع مالی آن.

ایران بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد در خاورمیانه است و در میان ده تولیدکننده برتر جهان قرار دارد. همین دو کارخانه به‌تنهایی میلیاردها دلار درآمد ایجاد می‌کنند و حدود سه درصد از تولید ناخالص داخلی ایران را تشکیل می‌دهند. ضربه اقتصادی ناشی از این حملات، پیامدی بود که اسرائیل آن را پذیرفته بود.

اما اکنون به نظر می‌رسد این «پیامد جانبی» حتی از هدف اصلی هم اثرگذارتر بوده است. بر اساس ارزیابی اطلاعاتی ارتش اسرائیل، رهبری سیاسی جمهوری اسلامی اکنون به این نتیجه رسیده که امکان ترمیم خسارات جنگی وجود ندارد؛ چرا که منابع مالی کافی در اختیار ندارد.

گزارش‌ها حاکی از آن است که این وضعیت، روحیه بسیاری از افراد درون حاکمیت را تضعیف کرده است.

برآوردها نشان می‌دهد با توجه به دوره طولانی بازسازی اقتصادی پس از جنگ که بخش عمده بودجه کشور را خواهد بلعید احتمال بروز اعتراضات گسترده بسیار بالا است.

به نظر می‌رسد دونالد ترامپ نیز به همین ارزیابی‌های اطلاعاتی دست یافته است؛ موضوعی که می‌تواند توضیح دهد چرا تهدیدهای او در اولتیماتوم‌های اخیر، از اهداف صرفاً نظامی به سمت زیرساخت‌های «خاکستری» میان نظامی و غیرنظامی به‌ویژه تأسیسات انرژی و نفت ایران--تغییر کرده است.

با این حال، این وزیر اسرائیلی درباره تغییر رژیم در آغاز جنگ به من گفت: «برآوردهای خوش‌بینانه و بدبینانه‌ای وجود داشت، اما هیچ‌کس نمی‌توانست تضمین کند که در حالی که تهران زیر بمباران است، مردم به خیابان‌ها خواهند آمد. تردیدی نیست که جنگ، حکومت را به پایان خود نزدیک‌تر کرده اما نمی‌توانم بگویم این اتفاق پیش از پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ رخ خواهد داد یا پیش از پایان دوران نتانیاهو.»