بهار آمد ولی سوری بپا نیست
که از کشتارِ دی جز غم بجا نیست
:
نشسته مادری در کنجِ ایوان
ببافد جامه ای با چشم گریان
;
کبوتر می رمد از بالِ پهپاد
بنالد مرغِ شب از دردِ بیداد
:
نسیم آرد ز برزن بویِ باروت
نشانَد دوده ها بر شاخهِ توت
:
شقایق گوید از شب هایِ خونبار
سپیدار از طناب و حلقه دار
:
نخواند عاشقی در کوچه آواز
نه چشمِ نرگسی با کس کُند ناز
:
بِگردد کرکسی بر بام خانه
که مُرداری بَرَد تا آشیانه
:
مُرادِ واعظان جز مرگِ ما نیست
به هر سو بنگری خونابه جاری است
:
اگر مهلت دهد اهریمنِ جنگ
بهاران می برد غم از دلِ تنگ
:
