تونی بلر - ویرایش و ترجمه خبرنامه گویا
اگر حملهی آتشافروزانه به چهار آمبولانس متعلق به یک نهاد خیریه یهودی در لندن در هفته گذشته یک مورد استثنایی بود، بهخودیخود هم بسیار نگرانکننده بود. اما متأسفانه اینطور نیست. این حادثه بخشی از یک الگوی گستردهتر در بریتانیا و دیگر کشورهای اروپایی است.
سال گذشته در بریتانیا بیش از ۳۷۰۰ مورد یهودستیزی ثبت شد؛ از جمله افزایش قابلتوجه حملات به افراد یهودیِ قابل تشخیص در انظار عمومی و چهرههای شناختهشده، از جمله حمله به یک کنیسه در منچستر در ماه اکتبر.
کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، اسپانیا و هلند نیز پس از حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به اسرائیل، شاهد افزایش مشابهی در حملات و حوادث یهودستیزانه بودهاند.
پس از هر حادثه بزرگ، رهبران سیاسی بهطور تشریفاتی آن را محکوم میکنند. اما این حرفها مانع ادامه حملات نشده است.
یهودستیزی پدیدهای تازه نیست؛ اما امروز این پدیده شکلهای جدیدی به خود گرفته هم در راست و هم در چپ. نسخه چپگرای آن، بهویژه، تحولی خطرناک و نسبتاً جدید در سیاستهای مترقی است: ائتلاف با جریانهای اسلامگرا.
رنج مردم غزه، مرگ و ویرانی، واقعیتی انکارناپذیر است. نقد تاکتیکهای جنگی اسرائیل کاملاً مشروع است و بسیاری از یهودیان نیز همین نقدها را مطرح میکنند.
اما چنین نقدی زمانی مشروع است که همزمان تروریسم ۷ اکتبر را نیز محکوم کند. نمیتوان وانمود کرد که اسرائیل با تهدید جدی تروریستی از سوی حماس، جهاد اسلامی فلسطین، حزبالله، جمهوری اسلامی ایران و گروههای دیگری که حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت نمیشناسند، مواجه نیست.
نمیتوان نسبت به محدودیتهای ورود و خروج کالا به غزه اعتراض کرد، بدون اشاره به دلیل این محدودیتها: نگرانی اسرائیل از استفاده این امکانات برای ساخت زیرساختهای تروریستی همانطور که صدها کیلومتر تونل زیر غزه نشان میدهد.
همچنین نباید مفهوم «نسلکشی» را صرفنظر از دیدگاهها درباره اقدامات اسرائیل بهگونهای به کار برد که به حافظه تاریخی یهودیان از هولوکاست خدشه وارد کند.
خواستن پایان جنگ بدون پذیرش این واقعیت که اگر حماس گروگانها را آزاد میکرد، از قدرت در غزه کنار میرفت و راهحل دوکشوری از مسیر مذاکره را میپذیرفت، جنگ میتوانست پایان یابد رویکردی صادقانه نیست.
این استدلالها باید با صدای بلند و شفاف توسط رهبران مطرح شوند. تصور کنید اگر در بریتانیا طی چند ساعت، ۱۲۰۰ نفر از شهروندان کشته میشدند از جمله جوانانی در یک جشنواره موسیقی و مواردی از تجاوز و گروگانگیری رخ میداد؛ واکنش چه میبود؟ احتمالاً ارادهای کامل برای از میان برداشتن عاملان این حمله، بدون هیچ تردیدی.
مشکل اینجاست که تحت فشار فعالان حزبی و بخشهایی از جامعه مسلمان، بسیاری از سیاستمداران مترقی با وجود مخالفت واقعی با یهودستیزی این استدلالها را مطرح نمیکنند و با این «ائتلاف نامقدس» بهطور مستقیم مقابله نمیکنند.
نظرسنجیهای انجامشده در دوران جنگ غزه نشان میدهد که تنها ۲۴ درصد از مسلمانان بریتانیا باور دارند قتل عام ۷ اکتبر همانگونه که گزارش شده، واقعاً رخ داده است. برخی حتی آن را یک توطئه اسرائیلی میدانند.
هیچکدام از اینها به این معنا نیست که نمیتوان از تشکیل دولت فلسطینی حمایت کرد یا با برخی اقدامات دولت اسرائیل بهویژه حضور عناصر راست افراطی در آن مخالف بود.
اما باید درک کرد که بدون مقابله با ایدئولوژیای که یهودستیزی را، در پوشش اعتراض به هزینههای انسانی جنگ، ترویج میکند، چنین حوادثی ادامه خواهد یافت و این مایه شرمساری جامعه ما خواهد بود.
لکنت زبان و گریه جوادی آملی
