در ذهن رهبران جمهوری اسلامی، حمله به کشورهای عربی همسایه می‌توانست نتیجه‌بخش باشد؛ چراکه این کشورها، با نگرانی از بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی، ممکن بود ترامپ را برای پایان دادن به جنگ تحت فشار قرار دهند.

اما نتیجه دقیقاً برعکس بود. گزارش‌ها حاکی از آن است که عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در پشت صحنه از رئیس‌جمهور آمریکا خواسته‌اند حملات را تا رسیدن به نتیجه نهایی ادامه دهد. فارغ از مواضع علنی، استفاده مداوم آمریکا از پایگاه‌های نظامی در منطقه، نشان‌دهنده موضع واقعی این کشورهاست.

اقدامات ایران همچنین تهدیدی را برجسته‌تر کرده که کشورهای عربی سال‌ها از آن بیم داشتند؛ در نتیجه، وابستگی آن‌ها به حمایت آمریکا و اسرائیل به‌ویژه در حوزه اطلاعاتی و پدافند هوایی افزایش یافته است. حتی کشورهایی که تلاش داشتند بی‌طرف بمانند، مانند قطر و امارات، ناچار شده‌اند موضع‌گیری کنند. راهبردی که قرار بود شکاف ایجاد کند، عملاً باعث انسجام بیشتر علیه تهران شده است.

یکی دیگر از خطاهای راهبردی، بستن تنگه هرمز بوده است. این اقدام، به‌عنوان یک حمله به اقتصاد جهانی، به آمریکا و اسرائیل بهانه بیشتری برای ادامه جنگ و حتی گسترش آن به زیرساخت‌های انرژی ایران می‌دهد.

همچنین این اقدام روایت «تهدید جهانی بودن جمهوری اسلامی» را تقویت کرده و احتمال کشیده شدن کشورهای دیگر به درگیری را افزایش می‌دهد.

افزون بر این، به نظر می‌رسد جمهوری اسلامی بیش از دیگران به اقتصاد خود آسیب می‌زند. رژیم برای واردات کالاهای اساسی و صادرات نفت به تنگه هرمز وابسته است و ممکن است روزانه تا ۱۰۰ میلیون دلار از درآمدهای نفتی خود را از دست بدهد ضربه‌ای جدی به اقتصادی که پیش‌تر نیز بسیار ضعیف بوده و تاب چنین فشاری را ندارد.

این اشتباهات راهبردی، حاصل دهه‌ها مماشات غرب و ضعف واکنش‌ها در برابر اقدامات تهاجمی جمهوری اسلامی است. اما اکنون این رژیم با شرایط متفاوتی روبه‌روست: رئیس‌جمهوری در آمریکا با رویکردی متفاوت، همسایگان عربی که روابط نزدیکی با او دارند، و اسرائیلی که پس از ۷ اکتبر قدرتمندتر و متحدتر شده است.

در مقابل، موضع اروپا همچنان متزلزل باقی مانده است. در حالی که از تهدید جمهوری اسلامی سخن می‌گوید، بسیاری از کشورهای اروپایی خواستار کاهش تنش شده‌اند که در عمل می‌تواند به معنای ادامه همان وضعیت پیشین باشد. محدودیت‌هایی که کشورهایی مانند بریتانیا، اسپانیا، فرانسه و ایتالیا برای استفاده آمریکا از پایگاه‌هایشان اعمال کرده‌اند، این رویکرد را نشان می‌دهد. با این حال، به‌نظر می‌رسد اروپا در این جنگ عملاً به بازیگری کم‌اثر تبدیل شده و تهران نیز نمی‌تواند دلگرمی خاصی از این وضعیت به‌دست آورد.