«...[سرداران سپاه!] برای ایران، برای خودتان، برای فرزندانتان، این ماجراجوییها را رها کنید. ایران را بیش از این خونآلود و زخمی نکنید. بگذارید زیرساختهای کشور برای ملت ایران حفظ شود. به جنایتهایتان پایان دهید. از حکومت کناره بگیرید...»
شاهزاده ی گرامی از روی دلسوزی برای کشورمان ایران و برای مردم زجر کشیده ی آن این جملات را خطاب به سرداران سپاه آدمخوار اسلام نوشته اند و تصور م این است که اگر به تاثیر این حرف ها باور نمی داشتند چنین سخنانی را هرگز بر زبان نمی آوردند.
امکان ندارد ایرانی باشی و کشورت را دوست داشته باشی و از دیدن آسیب دیدگی و تخریب آن به هر دلیلی ناراحت نشوی. مگر می شود جلوی چشم ات به جسم فرزندت، پدرت، مادرت، با اشعه و مواد شیمیایی و جراحی آسیب بزنند و تو ناراحت نشوی؟ قطعا هر فرد ایرانی از دیدن آسیب هایی که به کشورش وارد می شود ناراحت می شود. اما وقتی سرطانی کُشنده و نابودکننده به جان این کشور افتاده که دارد تمام اجزای آن را ذره ذره می خورد و از بین می برد باید میان جسم ظاهرا سالم و تهاجم و آسیب زدن حساب شده به بیماری یی که در آن جسم ریشه دوانده یکی را انتخاب کنی.
سوال اساسی این است: می خواهیم این کشور از شرّ سرطان اسلامی خلاص شود یا می خواهیم ظاهر سالم اش را حفظ کند و سرطان در آن باقی بماند و نسل های متعدد و ریشه های چند هزار ساله ی فرهنگی و ملی را از میان ببرد؟
سرطان با خواهش و تمنا و ورد و دعا از تن بیمار بیرون نخواهد رفت. با آن باید مبارزه کرد. مبارزه تخریب دارد، خستگی دارد، گهگاه ناامیدی و یاس دارد طوری که آدم به خود می گوید این بیماری را رهایش کن بگذار هر طور می شود بشود. هر بلایی سر خودم و نسل های بعدی می آید بیاید، من دیگر خسته شدم. بگذار این چند صباح را نفسی به آسودگی بکشم و سرطان هم کار خود را بکند.
جناب شاهزاده!
اگر شما چنین می خواهید،،، از سپاه آدمخوار اسلام بخواهید که خودش مثل آدمیزاد دست از سر ایران ما بر دارد.
اما او این کار را نخواهد کرد.
شما انتظار داشتید با تهاجم ترامپ و نتانیاهو، ایران یکشبه معالجه شود و اشتباه می کردید. گفتیم خدمت تان که روند این معالجه آسان نیست، درد دارد، خسارت دارد، آسیب دارد. عده ای ساده لوح در اطرافتان به محض رسیدن کمک،،، به شادی برخاستند که بیماری رفت و مصیبت تمام شد و اولین اثرات تهاجم دارو و درمان را در بیمار که دیدند کار را تمام شده فرض کردند.
حال دچار ناامیدی شده اند و شما را هم ناامید کرده اند. نگذارید ناامیدی تان به ملت منتقل شود. در مقابل بیماری زانو نزنید. او اگر با این ناله و زاری ها رفتنی بود تا امروز رفته بود. فراموش نکنید که اشک شما موجب دریدگی بیشتر و طغیان آتش خواهد شد....
