هیچ چیز از حکومت نکبت اسلامی یاد نگرفته باشیم، یک چیز را خوب یاد گرفته ایم:
زیر بار شکست نرویم و هر وضعیتی را به نفع خودمان و به اسم پیروزی توجیه کنیم.
البته من ایرادی در این مساله نمی بینم. از وقتی اینترنت فارسی باب شده، میلیون ها نفر مبارز سیاسی و مفسر سیاسی و متخصص امور سیاسی شده اند اما واقعیت این است که ما ایرانیان هیچ کدام از این ها نیستیم. یک امکان حرف زدن پیدا کرده ایم و هر چه به ذهن مان می آيد را بدون این که واقعا به آن معتقد باشیم بر زبان می آوریم.

بعد که عقیده مان را بر زبان می آوریم خودمان باورمان می شود که این عقیده ی واقعی ماست و ما حاضریم به خاطر این عقیده جان مان را هم فدا کنیم. اما اشتباه می کنیم. ما آدم های معمولی هستیم که می خواهیم زندگی کنیم و وقتی چیزی در اینترنت می گوییم یا می نویسیم بازتاب همین نگاه است نه چیزی بیشتر. ما مبارز سیاسی نیستیم و نمی توانیم هم باشیم. در باره ی سیاست حرف زدن ماها مثل حرف زدن مان در باره ی فلان بازی فوتبال است. نظر کارشناسی می دهیم که اگر این طور می شد و آن طور نمی شد گل زدن مان قطعی بود. این قدر در بازی فرو می رویم که انگار خودمان وسط میدان هستیم و توپ زیر پای مان هست و می توانیم با دریبل ی که در سر داریم و پاسی که می دهیم و شوتی که می کنیم تیم محبوب مان را پیروز کنیم. اما این ها همه حرف است. بازی فوتبال ما دو ساعت است و بعد می رویم سراغ کار و زندگی اصلی مان. نه توپی، نه شوتی، نه پاسی، نه اصلا فکر کردن به فوتبال. کار ما چیز دیگری ست. زندگی کردن است. بقال هستیم معلم هستیم سرباز هستیم کارمند هستیم دانشجو هستیم کارگر هستیم دلال هستیم راننده اتوبوس هستیم خلاصه یک عنصر اجتماع هستیم که کار و تلاش می کنیم برای زندگی کردن. هر چه به این کار و تلاش آسیب بزند و مانع نان در آوردن ما بشود بد است. هر چه هم که به بیشتر شدن در آمد و رفاه ما کمک کند خوب است. شب می خوابیم صبح بیدار می شویم که این زندگی را ادامه بدهیم نه این که فوتبال بازی کنیم. فوتبال بازی کردن ذهنی ما مال اوقات فراغت ماست نه همه ی زندگی ما. اینترنت باعث شده تا ما هم خودمان را گول بزنیم هم دیگران را. این گول زدن این قدر شدت اش زیاد است که گاهی واقعا خودمان را در قالب یک عنصر مبارز سیاسی می بینیم. بخصوص وقتی با همفکران و کسانی که شبیه خود ما هستند هم صحبت می شویم دیگر خدا را بنده نیستیم. اصلا چگوارا می شویم. اصلا کسی می شویم که ۴۷ سال تمام است شبانه روز با حکومت نکبت اسلامی می جنگیم. اگر روزی روزگاری حکومت سقوط کند که حالا حالاها به لطف امثال شما انقلابیون دروغی نخواهد کرد چه داستان ها که تعریف نخواهید کرد. خودتان یک پا دایی جان ناپلئون خواهید شد که با تفنگ حسن موسایش علیه حکومت اسلامی جنگید و آن ها را از ایران بیرون راند. بله. روان انسان تا این اندازه استعداد دروغ را جایگزین واقعیت کردن دارد طوری که گاه خودش هم دروغ های شاخدارش باور ش می شود....

زیر ذره بین سخن امروز را ببینید....