مسئله فقط «احتمال فشار» نیست؛ بلکه «عدم شفافیت شرایط» است. ایران‌وایر می‌نویسد: «هنوز مشخص نیست کمالی دهقان در ایران تحت چه شرایطی قرار دارد»، با این حال او هم‌زمان در حال انتشار روایت‌هایی از داخل کشور است.

این روایت‌ها خود محل بحث شده‌اند. او نوشته که «در هیچ‌جا احساس ناامنی نکرده» و حتی از نوعی امکان بیان دیدگاه‌های سیاسی در جمع‌های عمومی سخن گفته است.

این در حالی است که همان گزارش تأکید می‌کند کاربران داخل ایران همچنان «از اینترنت بین‌المللی محروم هستند» تناقضی که توجه منتقدان را جلب کرده است.

برای درک حساسیت موضوع، باید به گذشته همین فرد رجوع کرد. در گزارش معروف او در سال ۲۰۱۰ در گاردین، تصویر کاملاً متفاوتی ارائه شده بود:

او از فضای امنیتی ایران نوشت و این‌که «فکر می‌کردند برای دستگیری‌اش می‌آیند» و حتی در فرودگاه «احساس می‌کرد جایی برای پنهان شدن ندارد».

در همان روایت، تأکید می‌کند که روزنامه‌نگاران در ایران با خطر بازداشت مواجه‌اند و می‌نویسد که فعالیتش باعث شد از سوی نهادهای امنیتی «هشدار» دریافت کند و مجبور به خروج از کشور شود.

این تضاد میان دو روایت «ترس از بازداشت» در گذشته و «عدم احساس ناامنی» در روایت فعلی یکی از محورهای اصلی نگرانی است.

علاوه بر این، سوابق حرفه‌ای او نیز بدون حاشیه نبوده است. گزارش‌های بحث‌برانگیز، از جمله ادعاهایی درباره منابع مالی برخی رسانه‌ها، با «تردید و حتی واکنش رسمی» روبه‌رو شده و در نهایت به محدود شدن فعالیتش در حوزه ایران انجامیده است.

در چنین چارچوبی، نگرانی فعالان بیش از آنکه متوجه یک فرد باشد، متوجه «ریسک ساختاری» است:

بازگشت افرادی که به شبکه‌های گسترده اطلاعاتی دسترسی داشته‌اند، در ساختاری که سابقه اعمال فشار برای همکاری دارد، می‌تواند محل نگرانی باشد.

در نهایت، نکته محوری این است:

هیچ ادعای قطعی درباره رفتار یا نیت مطرح نشده، اما مجموعه‌ای از واقعیت‌ها سابقه ارتباطات، الگوی فشار امنیتی، و تغییر در روایت‌ها باعث شده این حضور، به یک موضوع حساس و قابل‌بررسی تبدیل شود.