به عقیدۀ این کنشگر جنبش می‌تو، این وضعیت را می‌توان به مثابه موج دوم جنبش «می‌تو» دانست؛ موجی که می‌تواند برای دیگر راویان الهام‌بخش باشد. به گفتۀ معتمد، شجاعت راوی و پافشاری او بر دادخواهی از نکات برجستۀ این پرونده است. با این حال، در روند رسیدگی به جرائم جنسی در دادگاه‌های ایران، تغییر محسوسی ایجاد نشده است. این جرائم عمدتاً در قالب «زنای به عنف» تعریف می‌شوند و اثبات آن‌ها به شاهد عینی و مدارک فیزیکی نیاز دارد.

غزاله معتمد که پروندۀ مربوط به اتهامات پژمان جمشیدی را از نزدیک دنبال کرده است، می‌گوید اینکه یک متهم با پروندۀ کیفری با جرم جنسی، با قید وثیقه از کشور خارج می‌شود، آن هم در حالی که فعالان زنان تحت نظر امنیتی، ممنوع‌الخروج و ممنوع‌الکار هستند، بسیار نگران‌کننده است. هم‌چنین دربارۀ حضور متهم در میان نیروهای امدادی هلال احمر در میان جنگ، می‌گوید که رسانه‌های داخلی انگار پیام واضحی برای زنان دارند: ما صدای شما را خفه می‌کنیم.

👈مطالب بیشتر در سایت رادیو بین المللی فرانسه

او که سابقۀ کار طولانی در سینمای ایران دارد، با اشاره به ساختارهای قدرت می‌گوید در شرایطی که سرمایه اجتماعی و اقتصادی به‌صورت مشترک‌المنافع عمل می‌کند، افراد ذی‌نفوذ بدون آن‌که مسئولیت‌پذیر یا پاسخ‌گو باشند، بیش از پیش در موقعیت خود تثبیت می‌شوند؛ وضعیتی که به گفتۀ او پیام‌های دردناکی برای زنان دارد. با این حال، به تأکید او، راویان همچنان پیگیر شکایت‌های خود هستند و از حق دادخواهی عقب‌نشینی نمی‌کنند؛ چنان‌که به نقل از یکی از آن‌ها می‌گوید: «تحت هیچ شرایطی از شکایتم پا پس نمی‌کشم، صرف‌نظر نمی‌کنم و باج نمی‌گیرم.»

معتمد در ادامه بر نقش افکار عمومی تأکید می‌کند و می‌گوید جامعه باید خود را به همدلی و دانش فمینیستی مجهز کند، پرسشگر باشد و مسئولیت بپذیرد؛ حتی در شرایط بحرانی نیز نباید در کنار افراد متهم به خشونت بایستد. به باور او، آنچه در ادبیات فمینیستی «قربانی‌نکوهی» نامیده می‌شود، همچنان بازتولید می‌شود: به زنان هشدار داده می‌شود که مورد خشونت قرار نگیرند، بی‌آن‌که به مردان آموزش داده شود خشونت نکنند.

به باور او، باید تکثر جامعه ایران را به رسمیت شناخت؛ جامعه‌ای که میان گرایش‌های ارتجاعی و دموکراتیک در نوسان است و در دوره‌هایی، بخش‌هایی از آن توانسته‌اند جنبش‌ها را پیش ببرند. او در عین حال به چالش‌هایی مانند گرایش به تک‌رهبری و نزدیکی برخی چهره‌ها به ساختارهای قدرت اشاره می‌کند، اما تأکید دارد که نشانه‌هایی از تغییر نیز قابل مشاهده است.

معتمد می‌گوید میزان همدلی در جامعه افزایش یافته و شکستن تصویرهای قهرمانانه، حاصل تلاش مستمر و اغلب بی‌مزد کنشگران فمینیست است: «با دو قدم عقب، سه قدم جلو می‌رویم.» به گفتۀ او، هرچند هنوز بخشی از جامعه با متهم همدل است، اما نسبت به گذشته، پرسشگری بیشتر شده و تغییر در ادبیات عمومی و افزایش همدلی قابل مشاهده است؛ موضوعی که خود راوی نیز به آن اشاره کرده و از همراهی حامیانش قدردانی کرده است.

او در پایان تأکید می‌کند که این دستاوردها به‌سادگی به دست نیامده و برای تثبیت به زمان نیاز دارد. به باور معتمد، برای پیشرو بودن در جهان امروز، نباید به‌سادگی دست به قهرمان‌سازی زد و در عین حال نیز نباید دلسرد شد، چرا که دستاوردها کم نبوده‌اند. او ابراز امیدواری می‌کند روزی راویان بتوانند بی‌واسطه، آزادانه و بدون نگرانی سخن بگویند و در نهایت تأکید می‌کند که در مواجهه با خشونت جنسی باید رویکردی همدلانه داشت، چرا که هر دادخواهی، نفعی جمعی به همراه دارد.