در عین حال، واقعیت تاریخی پیچیده‌تر از روایت‌های سیاه و سفید است. ساواک در دهه‌های پایانی حکومت پهلوی بسیاری از روحانیون و فعالانی را که بعدها ستون‌های اصلی جمهوری اسلامی شدند بازداشت کرده بود؛ از روح‌الله خمینی و علی خامنه‌ای گرفته تا اکبر هاشمی رفسنجانی و شمار زیادی از اعضای گروه‌های اسلام‌گرا و چپ مسلح. همین موضوع باعث شده بخشی از پادشاهی‌خواهان امروز استدلال کنند که دستگاه امنیتی شاه، دست‌کم خطر نیروهای رادیکالی را که بعدها کشور را به این وضعیت رساندند، زودتر از بسیاری دیگر تشخیص داده بود.

با این حال، منتقدان پاسخ می‌دهند که همین سرکوب‌های گسترده و نبود فضای باز سیاسی در دوران شاه، خود یکی از عواملی بود که زمینه انفجار ۱۳۵۷ را فراهم کرد. آنها می‌گویند مشکل فقط جمهوری اسلامی یا فقط ساواک نبود، بلکه چرخه‌ای از اقتدارگرایی در تاریخ معاصر ایران است که بارها با چهره‌ها و شعارهای متفاوت تکرار شده است.

سکوت دفتر رضا پهلوی در قبال این نمایش‌ها نیز به بحث‌ها دامن زده است. منتقدان می‌گویند اگر جریان پادشاهی‌خواه می‌خواهد خود را به‌عنوان بدیلی دموکراتیک معرفی کند، نمی‌تواند نسبت به نمادهایی که برای بخشی از جامعه یادآور سرکوب هستند بی‌تفاوت بماند.