گفتیم که ساواک در دوران حاکمیت نظام شاهنشاهی، به طرق مختلف بر روی جامعه و اوضاع سیاسی ایران اثر می گذاشت.
اول این که ساواک ادارات مختلفی داشت که اداره ی داخلی که کارش کشف و خنثی سازی عمل خرابکاران بود تنها یکی از این ادارات بود. موضوع شکنجه و ایجاد رعب روانی تنها به این اداره مربوط می شد.
یکی از ادارات فوق العاده مهم که بسیار حرفه ای و متکی بر دانش اطلاعاتی و فنی روز عمل می کرد، اداره ی نهم بود که عملیات ضد جاسوسی انجام می داد و تحت مدیریت ناصر ضرابی بود.
اما ما امروز ساواک را به خاطر عملکرد اداره ی سوم آن که مسوول مبارزه با «خرابکاری» و نفوذ در میان «خرابکاران» و استفاده از شکنجه برای کشف اقدامات و شناسایی افراد خرابکار بود می شناسیم.
در سال هایی که ساواک فعال بود، البته در سایر سازمان های اطلاعاتی جهان خصوصا در کشورهایی که با تروریست های مسلح برخورد داشتند موضوع تخلیه اطلاعاتی به کمک شکنجه های جسمی و روانی موضوعی رایج و زیر سوال بود.
وقتی اولیویه وارَن، نویسنده کتاب «شیر و خورشید» به فرانسه که مجموعه ی گفت و گوی او با پادشاه فقید ایران درست پیش از وقوع انقلاب بود از موضوع شکنجه سوال کرد، پادشاه در پاسخ او گفت که ما همان کاری را می کنیم که در کشورهای اروپایی می شود مثلا از روش های روانی استفاده می کنیم.
اما موثر ترین روشی که ساواک از آن استفاده می کرد، ایجاد جو ترس و وحشت ذهنی در میان مردم بود که به محض نام بردن از ساواک، اشخاص بی هیچ دلیل خاصی دچار اضطراب و وحشت می شدند.
به وجود آمدن این حالت اگر چه مثل ترمز عمل می کرد و مانع از سرعت گرفتن انتقاد و مخالفت منتقدان و مخالفان می شد و به نوعی «حُسن» به شمار می آمد -چرا که مانع از استفاده از عمل خشن و مثلا شکنجه و غیره توسط ساواک می شد- ولی در دراز مدت تاثیر خود را از دست می داد و خود این موضوع یکی از دلایل معترض و شورشی شدن جوانان می شد.
بله. اگر حکومتی در دست ما باشد، و ما نتوانیم با عمل مثبت، مانع از اعتراض و مخالفت و دشمنی مردم شویم، شاید داشتن تشکیلاتی مثل ساواک دهه ی پنجاه به ما کمک کند مخالفان را سرکوب کنیم، و حتی اگر وحشیانه تر از ساواک -مثل وزارت اطلاعات جمهوری آدمخوار اسلامی- عمل کنیم بر عمر حکومت مان چند سالی افزوده شود، اما سابقه ی تمام نظام هایی که از این روش استفاده کرده اند نشان داده است که در نهایت شکست خورده اند، لذا تبلیغ ساواک و قربان صدقه رفتن از آن و پوشیدن لباس های منقوش به آرم ساواک، عملی ست احمقانه و بی فایده، که جز معرفی شاهزاده و حکومت آتی به عنوان رهبر و حکومت سرکوبگر و شکنجه گر و دفع کسانی که می توانند طرفدار حکومت بعدی باشند فایده ای نخواهد داشت.
در مورد این که آیا کشور نیاز به نهادهایی مثل ساواک دارد یا خیر، باید گفت آری قطعا و یقینا نیاز به سازمان هایی مثل ساواک خواهیم داشت ولی نه با روش های آن بلکه با روش های مدرن و علمی که می توان از سازمان های اطلاعاتی و عملیاتی جهانِ آزاد درس گرفت و آن ها را در آینده به کار بست.
امروز هم ما با مراجعه به آن چه سازمان های غربی می کنند و عمل معکوس، توانسته ایم خود را از زیر ضربات وزارت اطلاعات اسلامی خارج کنیم و علیه این حکومت آدمخوار همچنان مبارزه کنیم.
