اشک‌های آيت‌الله خامنه‌ای، مرتضی کاظميان، جرس

مدت‌هاست اشکی از چشمان آيت‌الله خامنه‌ای برای وضع حقوق بشر در ايران، جاری نمی‌شود.

عکس‌هايی از مراسم عزاداری سالگرد درگذشت دخت پيامبر اسلام، در بيت رهبر جمهوری اسلامی منتشر شده است؛ ازجمله‌ی اين عکس‌ها، تصويری از آيت‌الله خامنه‌ای است که در سوگ فاطمه زهرا اشک می‌ريزد.

هم‌زمانی انتشار اين عکس‌ها با انعکاس نامه‌هايی که برخی زندانيان نگاشته و به شکل سرگشاده منتشر کرده‌اند، بس قابل تأمل بود.

تصوير اشک‌های رهبر جمهوری اسلامی در حالی منتشر شده که تاکنون هيچ تصويری از «قطره اشک» آيت‌الله خامنه‌ای برای درد و رنج زنان و و دختران بی‌گناه ايران امروز منتشر نشده است.

رهبر جمهوری اسلامی که در سوگ همسر علی ابن ابيطالب اشک می‌ريزد، بی‌اعتنا به حکايت معروف «خلخال» پيرزن يهودی، و واکنش مشهور امام علی به آن ماجرا، نسبت به فجايعی که در زندان‌های جمهوری اسلامی جاری است، همچنان سکوت کرده است.

آيا اشک‌‍ی از چشم آيت‌الله خامنه‌ای جاری می‌‌شود وقتی گزارش زندانيان زن سياسی را از زندان قرچک ورامين می‌خواند؟ «زندان قرچک ورامين شامل هفت سوله است... دو سرويس بهداشتی برای بيش از ۲۰۰ نفر و دو اتاقک حمام برای همين تعداد از زندانيان... بسياری از زندانيان از محيط سوله و مابين تخت‌ها به‌عنوان «سرويس بهداشتی» استفاده کنند. به‌دليل نبود حتی يک شير آب جداگانه زندانيان برای شستشوی لباس و ظروف خود بايد از همين حمام و سرويس بهداشتی استفاده کنند... در کجای دنيا عده‌ای مرد باتوم به‌دست را به بند نگهداری زنان زندانی به قصد ضرب و شتم می‌فرستند؟ در کجای دنيا کودکان ۱۴ و ۱۵ ساله را در چنين شرايطی نگهداری می کنند؟» (۱)

آيا اشک‌ی از چشم «ولی امر مسلمين جهان» جاری می‌شود وقتی گزارش ضياء نبوی را از زندان کارون اهواز می‌خواند؟ «نزديک به يک سوم جمعيت بند حياط خوابند. حياط خواب به اين معنی است که تمامی هواخوری زندان توسط پتوهای زندانيان مفروش شده و تعدادی از زندانی‌ها روز و شب را در گرما و سرما در حياط به‌سر می‌برند... زندانيانی که به هنگام بارندگی هيچ سرپناهی ندارند و گاه در چراغ خانه (آشپزخانه) و گاه حمام و گاه توالت می‌خوابند... آنچه در اين‌جا می‌گذرد حقيقتا ورای حد تقرير است و قابل بازنمائی نيست!... سرويس روشويی بند از شش عدد شير آب سرد و کهنه تشکيل شده... از اين سرويس برای همه مصارف ممکن استفاده می شود. فقط کافی است لحظه‌ای را تصور کنيد که در يک محيط دو متری يک نفر دست می‌شويد، يک نفر آب می‌خورد، يک نفر مسواک می‌زند، يک نفر ظرف می‌شويد، يکی وضو می‌گيرد، يکی صورتش را اصلاح می‌کند، يکی برنجش را آبکش می‌کند، يکی بينی‌اش را تخليه می‌کند و… وضع زندان کارون اهواز، چنان ناگوار است که اگر بخواهم با موجزترين جمله بيانش کنم، وضعيتی مرزی بين زندگی انسانی و زندگی حيوانی است.» (۲)

آيا اشک‌‍ی از چشمان «ولی امر مسلمين جهان» جاری می‌شود وقتی نامه‌ی مهدی محموديان را در مورد بدرفتاری با بازداشت‌شدگان پس از انتخابات و وضع زندانيان را می‌خواند؟ «اينجا در زندان رجايی شهر تحت امر شما فرزندان و شهروندان کشور تحت امرتان با قيمت دويست و پنجاه هزار تومان اجاره داده می‌شوند و در اين سيستمی که شما مسئوليت آن را داريد هيچ دادرسی نمی‌يابند... بازجويان وقاهت را به‌جايی رسانده‌اند که حتی به‌خود اجازه می‌دهند به همسران جوان زندانيان به دفعات تماس بگيرند تاجايی که آنها مجبور شده‌اند گوشی‌های موبايل خود را خاموش يا تعويض کنند تا از شر اين بی‌حرمتی‌ها نجات يابند... در بند ۲ الف متهمين را با شوکر برقی مورد آزار و اذيت قرار می‌دهند (با شوکر به آلت تناسلی و ساير نقاط حساس بدنشان می‌زنند)... و متهمين را برای تنبيه در سرمای شبهای زمستان صرفا با لباس زير، ساعت‌ها در فضای باز رها می کنند ...» (۳)

آيا اشک‌ی از چشمان «مقام معظم رهبری» جاری می‌شود وقتی می‌شنود که زينب، دختر هفت ساله‌ی مهدی محموديان ماه‌ها، حتی در نوروز، پدر را در آغوش نمی‌گيرد؟ وضعی که برای بسياری ديگر از فرزندان و خانواده‌های زندانيان سياسی وجود داشته و دارد.

آيا اشک‌ی از چشمان آيت‌الله خامنه‌ای جاری شد وقتی شنيد کيانا، دختر چهار ساله‌ی تقی رحمانی با هق‌هق از مأموران امنيتی می‌خواسته با پدرش به خشونت رفتار نکنند؟

آيا اشک‌ی از چشمان «ولی امر مسلمين» جاری شده وقتی شنيده است که ماموران امنيتی جيب‌های پسر ۴ ساله نسرين ستوده را گشته‌اند و تنها شکلاتی را که به‌عنوان هديه در ملاقات، برای مادرش می‌برده، ضبط کرده‌اند؟

آيا اشک‌ی از چشمان «رهبر فرزانه انقلاب» جاری می‌شود وقتی می‌خواند که احمد زيدآبادی، نجيبانه و بزرگوارانه گزارش می‌کند که صاحبان قدرت در جمهوری اسلامی و در زندان «با پايمال کردن قوانين و مقررات خود رنج‌هايی را بر من تحميل کردند که فراتراز تحمل من است. رنج‌هايی که با هفته‌ها به صليب کشيدن و يا زنده به‌گور ساختن قابل مقايسه است.» (۴)

آيا اشک‌ی از چشمان «رهبر فرزانه انقلاب» جاری می‌شود وقتی می‌شنود برای تحقير «شهروند»ی بهايی او را در ۷۱ سالگی با دستبند و پابند ساعت‌ها در تنکابن گردانده‌اند؟ (۵)

آيا اشک‌ی از چشم‌های آيت‌الله خامنه‌ای (که چند دهه پيش طلبه و پای ثابت آموزه‌های استاد محمدتقی شريعتی و طاهر احمدزاده در «کانون نشر حقايق اسلامی مشهد» بود) می‌چکد وقتی دردنامه‌ی معلم زندانی، هاشم خواستار را می‌خواند؟ «قاضی از من پرسيد چرا طاهر احمدزاده در خانه‌ات سخنرانی کرده است...» (۶)

سوگوارانه بايد گفت که مدت‌هاست اشک‌ی از چشمان آيت‌الله خامنه‌ای برای وضع حقوق بشر در ايران، جاری نمی‌شود. اشک‌های رهبر جمهوری اسلامی، پيش چشم دوربين‌های حکومتی و زير علم نمادهای مظلوميت شيعه‌ی چهارده قرن پيش جاری می‌شود. حضرت آيت‌الله می‌کوشد فقدان مشروعيت دموکراتيک خود و نظام متبوع‌اش را با تمسک جستن به مفاهيم مذهبی در شيعه، جبران کند. تلاش‌های آيت‌الله خامنه‌ای شايد اقليتی از «شهروندان خودی حکومت و همراهان نظام مبتنی بر ولايت مطلقه فقيه» را همچنان تهييج کند و در حمايت از رژيم اقتدارگرا، «در صحنه» حفظ نمايد، اما گرهی از بحران مشروعيت و نيز بحران مشروعيت اخلاقی نظام جمهوری اسلامی نمی‌گشايد.

«ولايت فقيه» ‌که آيت‌الله مصباح يزدی معتقد است «مخالفت» با آن، در حد «شرک به خداست» (۷)، صدر رژيم‌ی را تعريف کرده است که هر روز، بيش از روز پيش، نه تنها «غيردموکراتيک» بودن‌اش، بلکه «غيراخلاقی» و «غيرانسانی» بودن‌اش عريان می‌شود. چنان که کمتر از دوسال پيش‌تر، آيت‌الله منتظری تصريح کرد: «جمهوری اسلامی، نه جمهوری است و نه اسلامی».(۸)


پی‌نوشت:
۱. http://www.rahesabz.net/story/36627/
۲. http://www.rahesabz.net/story/36455/
۳. http://www.rahesabz.net/story/36694/
۴. http://www.free-journalists.net/live/index.php/2010-11-08-21-40-44/571-2011-05-04-12-16-32.html
۵. http://donbaleh.com/topic/5811
۶. http://www.rahesabz.net/story/36696/
۷. http://www.khabaronline.ir/news-147449.aspx
۸. http://www.rahesabz.net/story/36405/