​تاریخ، همواره در خیابان‌ها تطهیر می‌شود، نه در لابلای کتاب‌های غبارگرفته‌ای که جهان را تنها از دریچه تقابل‌های فرسوده می‌نگرند.

امروز که غریو آزادی‌خواهیِ ملتی ستمدیده از بندبند استخوان‌های این سرزمین به گوش می‌رسد، سکوت یا بدتر از آن، توجیهِ استبداد زیر لوای «ضدیت با امپریالیسم»، نه‌تنها خطایی راهبردی، که سقوطی اخلاقی است.

​چگونه می‌توان مدعیِ رهاییِ طبقه فرودست بود، اما در برابرِ سرکوبِ همان فرودست که امروز نان و آزادی را هم‌زمان مطالبه می‌کند، به بهانه «توطئه‌های بیرونی» سکوت کرد؟ آنجا که پای حقِ حیات و کرامتِ انسانی در میان است، مرزبندی‌های ذهنی میان قطب‌های قدرت جهانی، پشیزی نمی‌ارزد. رژیمی که بر پیکر فرزندان خود تازیانه می‌زند، نمی‌تواند پرچمدار هیچ مبارزه‌ای علیه بی‌عدالتی جهانی باشد؛ چرا که بزرگترین بی‌عدالتی، در خانه و علیه خویشتن در جریان است.

« ​رویارویی با حقیقت؛» وقتی نام‌ها لرزه بر اندام توهم می‌اندازند

​نیروهای مدعی ، که سال‌هاست در پیله‌ی جزم‌اندیشی خود محبوس مانده‌اند، امروز با حقیقتی روبرو شده‌اند که تمامی تئوری‌هایشان را به چالش می‌کشد. شما که در لایه‌های انتزاعیِ مبارزه گم شده‌اید، چگونه است که صدای همین توده‌ها را وقتی نام «پهلوی» را به عنوان نمادی از نظم، رفاه و هویت ملی فریاد می‌زنند، نمی‌شنوید؟

​این بزرگترین پارادوکس شماست: ادعای نمایندگی خلق را دارید، اما وقتی همان خلق، مسیری متفاوت از کلیشه‌های ذهنی شما برمی‌گزیند و به سوی ریشه‌های خویش بازمی‌گردد، به بهانه کینه‌های دیرین، در کنار سرکوبگران می‌ایستید. حقیقتِ عریانِ امروز ایران این است که مردم میانِ «تئوری‌های ورشکسته‌ی جهانی‌سازیِ فقر» و «واقعیتِ امنیت و پیشرفت»، دومی را برگزیده‌اند. اگر حساسیت شما به نام‌ها، بیش از حساسیت‌تان به خون‌های ریخته شده است، بدانید که از جرگه مبارزه خارج شده و به نگهبانانِ وضع موجود بدل گشته‌اید.

​شما که در امنِ عافیت نشسته‌اید و از دور، شطرنجِ قدرت را با مهره‌های خیالی می‌چینید: بدانید که ملت ایران، امروز فرسنگ‌ها از تئوری‌های شما پیشی گرفته است. اگر یارای همراهی با این سیل خروشان را ندارید، اگر هنوز در پیِ یافتنِ نشانه‌های «ضد صهیونیستی» در چشمانِ کسانی هستید که جز بقای خود به چیز دیگری نمی اندیشد ، دست‌کم سکوت پیشه کنید. قلمی که امروز در نفیِ خواستِ مردم و در تطهیرِ ناخواسته استبداد بچرخد، هم‌سو با همان سلاحی است که سینه معترضان را می‌درد.

​یادآور می‌شویم که ردای سرخِ عدالت‌خواهی، با وصله‌های تلبیس و توجیه، هرگز بر قامت هیچ جریانی نخواهد ماند. اگر امروز در کنار مردم رنج‌دیده نایستید و به خاطر کینه‌های سازمانی، روبروی ملتی بایستید که تمنای زندگی در سایه‌ی اقتدار گذشته را دارد، تاریخ بی‌رحمانه بر شما قضاوت خواهد کرد. فردا که غبارها فرونشیند، نام شما نه در شمارِ مصلحان، که در ردیفِ «توجیه‌گرانِ ظلم» ثبت خواهد شد.

اگر خیرخواه نیستید، لااقل سدِ راهِ تاریخ نشوید. اجازه دهید این ملت، خود سرنوشت خویش را بر خاکِ خیس از خونِ جوانانش رقم بزند.

یادمان باشد که مهر ننگ، هرگز با هیچ استدلالی از پیشانی ناشریفان تاریخ پاک نخواهد شد!